Poem-of-Mind



             ...

             หนึ่งเรือน้อยลอยลำกลางน้ำเชี่ยว

             เรือก็เลี้ยวล่องลัดคลื่นซัดส่ง
             คนในเรือต่างผวาว่าเรือคง
             จะจมลงกลางมหาชลาลัย

             พลันหนึ่งคนคัดท้ายท้าทายคลื่น
             หมายจะยืนฝืนชะตาหวังฟ้าใหม่
             กลางคลื่นแรงจะแข่งคลื่นฟื้นแรงใจ
             นำเรือน้อยลอยไปสู่ปลายทาง

             เขาบอกคนบนเรือ "...ให้เชื่อมั่น
             อย่าทิ้งฝันที่เคยใฝ่จนไกลห่าง
             อนาคตลดเลี้ยวและเลือนราง
             แต่ความหวังยังกระจ่างกลางใจนี้

             อย่าถอยท้อต่อว่าชะตาชีวิต
             จงลิขิตขีดบทกำหนดวิถี
             มานะมั่นมิหวั่นไหวในชีวี
             ย่อมจะมีอนาคตอันงดงาม..."

             ณ วันนี้เรือน้อยลอยถึงฝั่ง
             ไม่เคยลืมความหลังยังหวาดหวาม
             หากไร้คนคัดท้ายคอยพายตาม
             ฤๅอาจข้ามคลื่นคลั่งในครั้งนั้น

             จึงกราบตอบขอบคุณคนคัดท้าย
             ที่ช่วยพายส่งยังริมฝั่งฝัน
             น้อมสำนึกระลึกค่าคุณานันต์
             ตราตรึงในใจมั่นนิรันดร

               ...



...

กราบขอบพระคุณคุณครูทุกท่าน
ที่กรุณาสั่งสอนศิษย์ผู้นี้มาแต่น้อยเท่าใหญ่
กระทั่งยืนหยัดอยู่ได้ในสังคมอย่างสมภาคภูมิ
  • คุณแม่ คุณครูคนแรกของชีวิต
  • คุณป้าทั้งสอง ผู้เป็นดั่งครูผู้ช่วยเสมอมา
  • คุณครูชั้นประถมศึกษา รร.อนุบาลยโสธร
  • คุณครูชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น รร.ยโสธรพิทยาคม
  • คุณครูชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย รร.เตรียมอุดมศึกษา
  • คุณครูโรงเรียนแพทย์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล
  • คุณครูวิชาไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
  • ผู้ป่วยทุกท่าน ผู้เปรียบเสมือนคุณครูแห่งวิชาชีพแพทย์
  • รุ่นพี่ เพื่อน และรุ่นน้องที่คอยพบปะแลกเปลี่ยนความรู้กันสม่ำเสมอ 
...

เพียงถ้อยคำธรรมดา ที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจ

ขอบคุณสำหรับทุก comment ครับ


...



Recommend