Poem-of-Mind

 

            ...

            คลุ้งเมฆครึ้มทึมอับพยับแดด
            ร้อนที่แผดเผากายคลายคลุ้มคลั่ง
            พลันเมฆฝนหม่นฟ้าเคลื่อนมาบัง
            สายฝนหลั่งถั่งโถมชโลมกาย

 
           ประเดี๋ยวแดดประเดี๋ยวฝนมาวนเวียน
            ฤดูผ่านกาลเปลี่ยนราวเวียนว่าย
            ที่รุ่งรางพลางหม่นครึ้มฝนปราย
            ที่ฝนพรำจะผ่อนคลายฉายตะวัน

            พินิจดูรู้เห็นเป็นธรรมชาติ
            เหนืออำนาจแห่งมนุษย์สุดเสกสรรค์
            มีเรืองฟ้าร่วงฝนปะปนกัน
            ธรรมดาสามัญย่อมผันแปร  

 
           จึงไร้หลักพักใดให้ถือมั่น
            เมื่อโลกพลันผันผวนป่วนกระแส
            ล้วนกลอกกลับสรรพสิ่งไม่จริงแท้
            จะเอาแน่นอนไยในชีวิต  

            เมื่อมีรุ่งย่อมมีร่วงคอยพ่วงท้าย
            ยังเวียนว่ายย่อมเวียนวนไม่พ้นลิขิต
            ควรใคร่ครวญทวนทบค่อยขบคิด
            เพียงน้อยนิดชีวิตหนึ่งพึงสังวรณ์

            ...



ขอบคุณภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต

...

ตอนนี้เจ้าของบล็อกย้ายกลับมาทำงานที่ศิริราชแล้วครับ
กลับมาสู่อ้อมอกเดิม และคาดว่าจะอยู่ในอ้อมอกนี้ตลอดไป

เมื่อทำงานแล้ว งานหลักคงต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง
แต่งานสอนไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ต้องอ่านมากขึ้น เตรียมตัวมากขึ้น
มีเวลาผ่อนคลาย ได้ออกกำลังกายบ้างตามสมควร
ซึ่งแน่นอนว่า ไม่ได้มากมายเหมือนเมื่อครั้งยังเป็นนักเรียน
เวลาสอนนักเรียนแพทย์ยังนึกเลยว่า ชีวิตนักเรียนนี่สบายจริง
ถึงจะบ่นว่าเหนื่อยเพราะเรียนหนัก สอบหนัก แต่มันก็เท่านั้น
เทียบไม่ได้กับชีวิตการทำงาน - ชีวิตในโลกแห่งความจริง - เลยสักนิด

ถึงอย่างนั้น ก็มีความสุขที่ได้ทำงานอย่างที่ใจรักครับ

...

เพียงถ้อยคำธรรมดา ที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจ
ขอบคุณสำหรับทุก comment ครับ
 

Recommend