๑๓๒. โลก ฟ้า ชะตาชีวิต
posted on 15 Jul 2011 09:41 by raynartz in Poem-of-Mind...
คลุ้งเมฆครึ้มทึมอับพยับแดด
ร้อนที่แผดเผากายคลายคลุ้มคลั่ง
พลันเมฆฝนหม่นฟ้าเคลื่อนมาบัง
สายฝนหลั่งถั่งโถมชโลมกาย
ประเดี๋ยวแดดประเดี๋ยวฝนมาวนเวียน
ฤดูผ่านกาลเปลี่ยนราวเวียนว่าย
ที่รุ่งรางพลางหม่นครึ้มฝนปราย
ที่ฝนพรำจะผ่อนคลายฉายตะวัน
พินิจดูรู้เห็นเป็นธรรมชาติ
เหนืออำนาจแห่งมนุษย์สุดเสกสรรค์
มีเรืองฟ้าร่วงฝนปะปนกัน
ธรรมดาสามัญย่อมผันแปร
จึงไร้หลักพักใดให้ถือมั่น
เมื่อโลกพลันผันผวนป่วนกระแส
ล้วนกลอกกลับสรรพสิ่งไม่จริงแท้
จะเอาแน่นอนไยในชีวิต
เมื่อมีรุ่งย่อมมีร่วงคอยพ่วงท้าย
ยังเวียนว่ายย่อมเวียนวนไม่พ้นลิขิต
ควรใคร่ครวญทวนทบค่อยขบคิด
เพียงน้อยนิดชีวิตหนึ่งพึงสังวรณ์
...
ขอบคุณภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต
...
ตอนนี้เจ้าของบล็อกย้ายกลับมาทำงานที่ศิริราชแล้วครับ
กลับมาสู่อ้อมอกเดิม และคาดว่าจะอยู่ในอ้อมอกนี้ตลอดไป
เมื่อทำงานแล้ว งานหลักคงต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง
แต่งานสอนไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ต้องอ่านมากขึ้น เตรียมตัวมากขึ้น
มีเวลาผ่อนคลาย ได้ออกกำลังกายบ้างตามสมควร
ซึ่งแน่นอนว่า ไม่ได้มากมายเหมือนเมื่อครั้งยังเป็นนักเรียน
เวลาสอนนักเรียนแพทย์ยังนึกเลยว่า ชีวิตนักเรียนนี่สบายจริง
ถึงจะบ่นว่าเหนื่อยเพราะเรียนหนัก สอบหนัก แต่มันก็เท่านั้น
เทียบไม่ได้กับชีวิตการทำงาน - ชีวิตในโลกแห่งความจริง - เลยสักนิด
ถึงอย่างนั้น ก็มีความสุขที่ได้ทำงานอย่างที่ใจรักครับ
...
เพียงถ้อยคำธรรมดา ที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจ
ขอบคุณสำหรับทุก comment ครับ
ร้อนที่แผดเผากายคลายคลุ้มคลั่ง
พลันเมฆฝนหม่นฟ้าเคลื่อนมาบัง
สายฝนหลั่งถั่งโถมชโลมกาย
ประเดี๋ยวแดดประเดี๋ยวฝนมาวนเวียน
ฤดูผ่านกาลเปลี่ยนราวเวียนว่าย
ที่รุ่งรางพลางหม่นครึ้มฝนปราย
ที่ฝนพรำจะผ่อนคลายฉายตะวัน
พินิจดูรู้เห็นเป็นธรรมชาติ
เหนืออำนาจแห่งมนุษย์สุดเสกสรรค์
มีเรืองฟ้าร่วงฝนปะปนกัน
ธรรมดาสามัญย่อมผันแปร
จึงไร้หลักพักใดให้ถือมั่น
เมื่อโลกพลันผันผวนป่วนกระแส
ล้วนกลอกกลับสรรพสิ่งไม่จริงแท้
จะเอาแน่นอนไยในชีวิต
เมื่อมีรุ่งย่อมมีร่วงคอยพ่วงท้าย
ยังเวียนว่ายย่อมเวียนวนไม่พ้นลิขิต
ควรใคร่ครวญทวนทบค่อยขบคิด
เพียงน้อยนิดชีวิตหนึ่งพึงสังวรณ์
...
ขอบคุณภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต
...
ตอนนี้เจ้าของบล็อกย้ายกลับมาทำงานที่ศิริราชแล้วครับ
กลับมาสู่อ้อมอกเดิม และคาดว่าจะอยู่ในอ้อมอกนี้ตลอดไป
เมื่อทำงานแล้ว งานหลักคงต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง
แต่งานสอนไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ต้องอ่านมากขึ้น เตรียมตัวมากขึ้น
มีเวลาผ่อนคลาย ได้ออกกำลังกายบ้างตามสมควร
ซึ่งแน่นอนว่า ไม่ได้มากมายเหมือนเมื่อครั้งยังเป็นนักเรียน
เวลาสอนนักเรียนแพทย์ยังนึกเลยว่า ชีวิตนักเรียนนี่สบายจริง
ถึงจะบ่นว่าเหนื่อยเพราะเรียนหนัก สอบหนัก แต่มันก็เท่านั้น
เทียบไม่ได้กับชีวิตการทำงาน - ชีวิตในโลกแห่งความจริง - เลยสักนิด
ถึงอย่างนั้น ก็มีความสุขที่ได้ทำงานอย่างที่ใจรักครับ
...
เพียงถ้อยคำธรรมดา ที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจ
ขอบคุณสำหรับทุก comment ครับ
