(¯`·._.·[ รัตนาดิศรานุทิน ]·._.·´¯)

ต้นไม้ต้นหนึ่งกำลังชูยอดอ่อนแทรกปลายเก่าขึ้นมาอย่างยากเย็น
"การแตกยอดนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย..." ต้นไม้คิด

มันต้องสูญเสียอาหารแป้งที่เก็บสะสมเอาไว้ทีละนิด ทีละนิด
และต้องทนเจ็บปวด ทนทรมานแสนสาหัส
กว่าที่ยอดเขียวอ่อนนั้นจะแทรกผ่านเนื้อขึ้นมา
แล้วแผ่ใบผลิดอก เติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านปกคลุมไปทั่วบริเวณ...

...

เจ้าผีเสื้อตัวหนึ่ง มันเพิ่งตื่นออกมาจากดักแด้
หลังจากที่สลบไปนับตั้งแต่เป็นหนอนใบไม้เมื่อหลายวันก่อน
มันหลงบินผ่านมาเจอกับต้นไม้เข้า มันจึงร้องถามไปว่า

"ต้นไม้...ทำไมเธอต้องทนทรมานเพียงนี้
กับการผลิยอดที่เจ็บปวด ทำไมเธอต้องทนกับมันด้วย ???"

ต้นไม้หันไปยิ้มกับผีเสื้อตัวนั้น
ใบหน้าของมันอ่อนล้า...แต่ยังมองดูอิ่มเอิบใจ

"ถึงฉันจะเจ็บปวดเพียงไรแต่ฉันก็ยอมทน
เพราะการแตกยอดผลิดอกของฉันนั้นเป็นประโยชน์ต่อคนทั่วไป
สักวันหนึ่งหากฉันโตขึ้นมีกิ่งก้านที่แผ่กว้างมีใบที่หนา
มันคงจะพอเป็นร่มเงาให้กับคนที่เหนื่อยล้าได้นั่งพัก
เป็นร่มให้คู่รักได้พะเน้าพะนอออดอ้อน
และเมื่อฉันผลิดอกกลิ่นหอมของดอกนี้
คงจะพอช่วยให้ใครที่สูดดมได้พอใจ คลายความกังวลใจ
พร้อมที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้..."

"...สำหรับตัวฉันเองนั้นไม่เป็นไรหรอก...ผีเสื้อน้อย...
ความเจ็บเล็กน้อยเท่านี้ฉันทนไหว
และแม้จะต้องเจ็บปวดมากไปกว่านี้ ฉันก็พร้อมที่จะทน
เพราะเมื่อเทียบกับประโยชน์ที่จะเกิดขึ้นแล้ว
ความเจ็บปวดเท่านี้ก็ถือว่าเล็กน้อยนักไม่สำคัญอันใดเลย..."

...

ผีเสื้อน้อยตัวนั้น เอียงคอฟังต้นไม้พูดอย่างตั้งใจ
มันจะเข้าใจคำพูดของต้นไม่นั้นหรือไม่ ไม่มีใครรู้...
รู้แต่เพียงหลังจากนั้น มันค่อยๆบินลงดูดน้ำหวานจากดอกไม้ต้นนั้น
แล้วก็บินหายไปไม่กลับคืนมาอีกเลย....

...