Bio-Psycho-Social-Linguistic

หมายเหตุ : ไม่ใช่บทรีวิวหรือวิจารณ์ภาพยนตร์
ท่านจะไม่เสียอรรถรสในการชมอย่างแน่นอน

... 

คงแปลก หากเราจะอยู่ร่วมกับคนที่ไม่รู้จักกัน
พบปะ พูดคุย แลกเปลี่ยนประสบการณ์
ทั้งที่ไม่รู้เลยว่า คนที่อยู่ต่อหน้าเรานั้นเป็นใคร
แต่กลับเปิดใจ เล่าความลับ บอกความรู้สึก
โดยไม่ต้องกังวล ว่าใครอื่นจะล่วงรู้เรื่องราวของเรา
เพราะอย่างไรเสีย เราต่างก็ไม่เคยรู้จักกัน

"ความไม่รู้จัก" ปลดแอกจิตใจให้เป็นอิสระ
เมื่อไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ก็ไม่มีใครเป็นใคร
ต่างคนต่างไร้ตัวตน ไม่มีอดีต ไม่มีอนาคต
จะมีก็แต่ปัจจุบัน ที่เรากำลังพบเจอ พูดคุยกัน
ไร้ซึ่ง "ความเป็นเธอ/ฉัน" มาขวางกั้นบทสนทนา

...

... 

ในสังคมหลากหลายผู้คน สับสน วุ่นวาย
เราต่างต้องการให้ "ตัวตน" ของเราเป็นที่ยอมรับ
เราต้องการให้ตัวเราเป็นที่รู้จักของสังคม
พร้อมกันนั้น ก็ต้องการรู้จัก "ตัวตน" ของคนอื่นๆ
ที่อยู่ร่วมในสังคมเดียวกันกับเราไปด้วย
เพราะหากไม่รู้จักตัวตนของกันและกันแล้ว
ก็คงไม่ต่างอะไรกับการ "ไม่รู้จักกัน"

แต่ทันทีที่ "ตัวตนของเรา/เขา" ปรากฏ
กลับกลายเป็นกำแพงโอบล้อมใจของเราเอาไว้
และกั้นแยก "เรา" กับ "เขา" ออกจากกัน
เราหวาดระแวง ว่าใครจะล่วงรู้ตัวตนที่แท้ของเรา
เราจึงเลือกที่จะเก็บซ่อนใจของเราเอาไว้
ไม่กล้าเปิดเผยใจของเรากับใคร ซุกเอาไว้ภายใน
สิ่งที่มองเห็นจึงเป็นเพียงลวดลายภายนอก
ส่วนใจจริงนั้น หลบมุมอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้

เวลาผ่านไปนาน ตัวตนที่แท้ของเราก็ยิ่งเลือนราง
จนเผลอคิดไปว่า ภาพบนกำแพงนั้นแหละ คือตัวเรา
เรากลัวว่าภาพนั้นจะไม่สวย กลัวว่าคนอื่นจะมองไม่ดี
จึงคอยเฝ้าระบายสี ตกแต่งภาพให้สวยงามชวนมอง
แต่กลับหลงลืมจิตใจที่แท้จริง ที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน

"...เมื่อตัวตนภาพลวงของเราถูกสร้างขึ้นมา
มันจะโอบล้อมจิตใจที่แท้จริงของเราเอาไว้
ยิ่งตัวตนภายนอกเด่นชัด ภายในยิ่งเลือนราง
จนสุดท้าย ก็ดูดกลืนจิตใจของเราให้จมหายไป..."

ถ้าเรากังวลกับตัวตนภายนอก กลัวสายตาคนอื่น
เราย่อมกลัวที่จะเปิดเผยตัวตน กลัวหัวใจของตัวเอง

...

... 

ตัวตนของแต่ละคน คือเส้นขีดคั่นความคุ้นเคย
แม้เราจะบอกว่า เรามีเพื่อนสนิทที่ไม่มีเส้นคั่น
มีคนรู้ใจที่พูดคุย ปรับทุกข์กันได้ในทุกๆ เรื่อง
แต่พอเอาเข้าใจจริง ความคุ้นเคยนั้นกลับขีดคั่นตัวเอง
เราไม่กล้าที่จะเปิดเผยใจ เพราะหวาดระแวง
กลัวว่าคนอื่นจะมอง "ตัวตน" ของเราในแง่ลบ
ถึงแม้จะวางใจ แต่ก็เป็นเพียงระดับหนึ่งเท่านั้น

ไม่เหมือนคนที่ไม่รู้จัก ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน
ต่างคนต่างไม่มีตัวตนในสายตาของกันและกัน
เราอาจพูดคุยปรับทุกข์ซึ่งกันและกันได้
ไม่ต้องหวาดระแวงว่าเรื่องราวของเราจะเข้าหูใคร
เพราะไม่ว่าเขาจะมอง "ตัวตน" อย่างไร ก็ไม่กระทบเรา

ที่เป็นอย่างนี้ เพราะตัวตนมันเด่นชัด
เมื่อเรากลัวตัวตนของเรา เราก็ไม่กล้าเปิดเผยใจ
ต่างจากเมื่อเราก้าวข้ามกรอบของตัวตน
เรากลับเปิดใจได้ง่าย และมากขึ้นกว่าเดิม

"...บอกอย่างนี้ ไม่ได้ให้พร่ำบ่นกับคนแปลกหน้า
แต่ชวนให้คิด ว่าถ้าเราปลดแอกตัวตนของเราออกไปได้
ไม่ต้องคอยพะวงถึงภาพบนกำแพงใจ แต่สื่อกันด้วยใจ
ปล่อยให้ใจจริงได้พูดคุยกับใจจริงของอีกฝ่าย
แล้วเราจะรู้จักกันได้ อย่างคนที่รู้จักกันอย่างแท้จริง..."

จริงอยู่, คนที่ไม่รู้จัก ไม่สมควรที่เราจะวางใจพูดคุยด้วย
แต่นัยะของ "ความไม่รู้จัก" ในที่นี้ คือการปล่อยวางตัวตน
เมื่อไม่มี "ตัวเรา" - ไม่มี "ตัวเขา" - ก็ไม่มี "ตัวใคร" ให้ยึดถือ
เราจึงรู้จักกันได้ ด้วยใจที่ปราศจากกำแพงขวางกั้นลวงตา
มองข้ามกรอบตัวตนที่คั่นกลางระหว่างเรา เข้าสู่ภายในโดยตรง

...

... 

ปล่อยวางตัวตนลงไปบ้าง หยิบเอาใจจริงขึ้นมา
มองข้ามตัวตนลวงตา ไปสู่จิตใจที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน
ถ้ามัวแต่ปกปิด สร้างภาพ หวาดระแวงต่อกัน
คงไม่มีวันจะรู้จักกันได้ กลับจะยิ่งห่างเหินกันไปไกล
ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้น แม้ "รู้จัก" ก็ไม่ต่างกับ "ไม่รู้จัก" อยู่ดี

ตรงกันข้าม หากเรากล้าเปิดใจ ทำลายกำแพงใจ
พูดคุยกับใครๆ ด้วยใจจริงของเรา โดยไม่ก้าวล้ำเส้นกัน
แม้ไม่เคยรู้จัก ก็เหมือนกับรู้จักกันมานานแสนนาน

"...อย่ามัวพะวงกับตัวตนภายนอกมากจนเกินไป
กลับมามองใจที่เราซุกซ่อนเอาไว้ แล้วหยิบมันออกมา
ต่างฝ่ายต่างทำความรู้จักกับใจจริงของกันและกัน
ความผูกพันของเราจะแน่นแฟ้นจริงใจไปอีกนาน..."

เพื่อที่จะรู้จักใครสักคน ก็ลองที่จะไม่รู้จักบ้าง
เผื่อว่าความรู้สึกดีๆ จะเกิดขึ้นท่ามกลางความไม่รู้จักนั้น

ยินดีที่ไม่รู้จักครับ

...

...

[บทความที่ยากจะเข้าใจ สำหรับคน "ไม่รู้จัก" กัน] 

ปล. เก็บความแบบ "ขาดๆ เกินๆ" จาก "กวน มึน โฮ"
หนังรักโฮแมนติก ที่ทำให้รู้สึกกวน มึน และโฮ ไปพร้อมกัน
แม้แต่ละอารมณ์ที่สื่อออกมานั้นยังไม่ค่อยชัดเจนสักเท่าไหร่
แต่ก็ทำให้รู้ว่า "ความรักในแบบที่ผู้ชายต้องการ" เป็นอย่างไร

ใครดูเรื่องนี้แล้ว รู้สึกอย่างไร คุยกันได้ครับ

... 

เพียงถ้อยคำธรรมดา ที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจ
ขอบคุณสำหรับทุก comment ครับ

...

Recommend