เมื่อความหนาวเริ่มผ่อนคลาย ความร้อนก็เริ่มคลืบคลาน
ลมแล้งที่เคยพัดผ่านผิว เริ่มชุ่มชื้นขึ้นมากขึ้นกว่าเก่า
แต่เพราะความชื้นมาปะทะกับลมร้อน กลายเป็นร้อนชื้น
ความฉ่ำชื่นที่เกิดขึ้น จึงกลายเป็นฉ่ำเหงื่อจนโทรมกาย
พอลมพัดมันก็เย็นดีนะ แต่เหนอะตัวอย่างไรไม่รู้

...

...

ช่วงนี้อากาศร้อน - ยิ่งร้อน ใจก็ยิ่งรั้น
จะคิดจะทำอะไรก็เหมือนว่าวุ่นวายไปเสียหมด
เพียงแค่จะเดินออกไปนอกโรงพยาบาล กินข้าวเที่ยง
แต่พอมองท้องฟ้าที่ไร้เมฆ มองแสงแดดที่แผดจ้า
ขาเจ้ากรรมทั้งสองข้างก็ดันหยุดประท้วงเอาเสียดื้อๆ
สุดท้าย, ต้องอาศัยขนมเก่าเก็บมาแกะกินประทังไป
เคราะห์ดีที่ว่า ยังพอมีขนมเหลือพอให้อิ่มได้อีกมื้อ

เมื่อปีที่แล้ว นักวิทยาศาสตร์บอกว่าโลกร้อนมากขึ้นเรื่อยๆ
หากอุณหภูมิเพิ่มขึ้นอีก 6 องศา จะเกิดภัยพิบัติขึ้นทั่วโลก
น้ำแข็งขั้วโลกละลายท่วมแผ่นดิน ฤดูกาลผันแปรจากที่เคยเป็น
สรรพชีวิตจะล้มหายตายจาก โลกจะถึงกาลอวสานในที่สุด
ฟังแล้วกลับมานั่งคิด ก็เห็นจะเป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ
นี่ขนาดว่ายังเพิ่มไม่ถึง 6 องศา ก็แทบจะอยู่กันไม่รอด
แล้วถ้าร้อนมากไปกว่านี้ ต่อให้เป็นกระจั๊วยังอยู่กันไม่ได้เลย

เมื่ออากาศร้อน ใจมันก็ชักจะร้อนตาม
เหมือนกับว่าอากาศจากภายนอก ร้อนเข้าไปถึงภายใน
เรื่องราวบางอย่างที่ใจคิด แม้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย
ความร้อนใจกลับช่วยขยายจนใหญ่โตขึ้นมาได้
เหมือนอย่างอากาศที่ขยายตัวเมื่อโดนความร้อนอย่างนั้น
ต่างเพียงว่า ความร้อนที่ขยายตัวนั้นเบาบาง ลอยสู่ที่สูง
แลกเปลี่ยนลมเย็นให้ลอยลงต่ำ พัดเข้ามาแทนที่
สัมผัสผิวกาย เกิดความสดชื่นเย็นสบายทดแทนกัน
แต่ความร้อนใจนั้นหนักหน่วง อัดอั้นอยู่ภายใน
ยิ่งขยายตัวยิ่งหนาแน่น แตกรากฝังลึกลงเรื่อยๆ
กว่าจะรู้ตัวอีกที ใจทั้งใจก็ไหม้เกรียมไปเสียแล้ว

"...แค่อากาศร้อนก็ทรมานมากเพียงพออยู่แล้ว
ยังจะยื้อเอาความร้อนมากอดเอาไว้กับตัวเองอีก
หัวใจของคนไม่ใช่กระติกน้ำร้อนสักหน่อย
เก็บความร้อนเอาไว้ มันจะมีประโยชน์ตรงไหนกัน..."

...

...

เมื่อต่างฝ่ายต่างร้อน เผลอโคจรมาเจอกัน
ความร้อนย่อมแผ่ผ่านไปถึงกันอย่างไม่ต้องสงสัย
รอยเกรียมไหม้นั้นเป็นสีดำ บดบังดวงตาของหัวใจ
จนไม่อาจมองเห็น ไม่อาจยอมรับความจริงที่เกิด
ขณะเดียวกัน, กลับดูดกลืนความร้อนสะสมเอาไว้
ยิ่งร้อนยิ่งเกรียม ยิ่งเกรียมยิ่งดำ ยิ่งดำยิ่งร้อน
วนเวียนอยู่อย่างนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นวงจร
ซ้ำร้าย ยังอุตส่าห์แบ่งปันความร้อนไปสู่ผู้อื่นอีก
แล้วเมื่อไรกันเล่า ใจของเราจะได้พักเย็นๆ เสียที ?

ลองมองดูเด็กๆ ที่หยอกล้อเล่นกัน
เป็นธรรมดาที่จะเกิดมีเรื่องผิดใจกันอย่างเด็กๆ
โดยเฉพาะเมื่ออากาศร้อนๆ กลมกลืนกับอารมณ์ร้ายๆ
ถ้าเป็นลูกผู้ชาย ก็ตัดสินง่ายๆ - เจอกันหลังโรงเรียน
ต่อยกันสักหมัดสองหมัด จะแพ้หรือชนะก็ให้มันรู้กันไป
แต่ต้องสัญญากันไว้ก่อนว่า ผลการตัดสินนี้ถือเป็นที่สิ้นสุด
ไม่ว่าใครจะแพ้หรือชนะ ก็ถือเป็นเรื่องเฉพาะในครั้งนี้
ส่วนเรื่องอื่นๆ ยังนับเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม

"...เพราะเด็กก็คือเด็ก เป็นชีวิตที่ยังไม่มีตัวตนผูกมัด
ความร้อนที่มีอยู่ในใจ จึงระบายออกไปได้อย่างง่ายดาย
แม้วิธีการอาจจะดูรุนแรงไปบ้าง แต่นั่นก็เป็นอย่างเด็กๆ
เมื่อได้ระบายออกไปแล้ว หัวใจก็กลับมาชื่นเย็นดังเดิม..."

นึกแล้วยังแปลกใจ ทั้งที่ผู้ใหญ่ก็เติบโตมาจากเด็ก
ทั้งยังเรียนรู้สิ่งต่างๆ มามากกว่าเด็กหลายเท่าตัว
แต่ทำไม ? ยิ่งเติบโต กลับยิ่งหลงลืมเรื่องธรรมดาๆ ไป
แล้วกลับทำเรื่องง่ายให้กลายเป็นเรื่องยากขึ้นมาเสียอีก
เมื่อเป็นอย่างนี้, ตกลงว่าผู้ใหญ่เขาเรียนรู้อะไรกัน ?

...

...

ความขัดแย้งที่เกิดขึ้น แท้ที่จริงไม่ใช่เรื่องซับซ้อนเลย
แต่ที่ยังวุ่นวายกันอยู่ เพราะเรามี "ตัวตน" เป็นที่ตั้งกลางใจ
เปรียบกับเด็กๆ ที่ยังไม่ทันสร้าง "อัตตา - ตัวตน" ที่เด่นชัด
เรื่องราวที่เกิดขึ้น จึงเหมือนสายลมที่พัดผ่านมาชั่วคราว
จะร้อนหรือจะเย็น จะดีหรือจะร้าย เมื่อได้ระบายไปแล้วก็จบ
น้อยเหลือเกินที่จะผูกใจเจ็บ ทั้งที่ยังต้องพบเจอกันอยู่ทุกวัน
เมื่อเด็กกับเด็กผิดใจกัน วันสองวันจึงเล่นด้วยกันเหมือนเดิม

แต่พอเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น
พร้อมกันนั้น "ตัวตน" ก็สั่งสมมากขึ้นเป็นเงาตามตัว
เกียรติยศ ศักดิ์ศรี ตำแหน่งและฐานะทางสังคมที่เลื่อนลอย
หล่อหลอม "ตัวตน" ให้ติดตรึงอัดแน่น ฝังรากลึกอยู่ภายใน
ผสานกับความร้อนที่คอยกระตุ้นให้ขยายตัวเป็นครั้งคราว
เรื่องราวใดที่กระทบ "ตัวตน" นี้เข้า จึงลุกลามใหญ่โต

"...ถ้าเราไม่หยุด "ตัวตน" นี้ไว้ ซ้ำยังเพิ่มเติมเข้าทุกวัน
วันหนึ่ง มันคงขยายตัวจนตื้นเต็มพื้นที่ใจไปทั้งหมด
เมื่อใจร้อนจนไหม้เกรียม อัดแน่นด้วยอัตตาที่พองโต
ใจคงทนอยู่ได้ไม่นาน ย่อมจะแตกสลายไปเป็นธรรมดา..."

ลองผ่อนคลายความร้อนภายในใจลงบ้าง
พร้อมกับค่อยๆ สลายอัตตาของตนลงทีละน้อย
เปิดใจรับฟัง - เอ่ยปากถาม - กล่าวคำขอโทษ
พูดจาและกระทำต่อกันด้วยความจริงใจ จากใจจริง
เรื่องราวต่างๆ คงง่ายขึ้นกว่าเดิมอีกมากทีเดียว

...

...

ทุกคนอยากเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เพื่อจะมีอิสรภาพ
และทุกคนก็ไม่อยากแก่ เพราะกลัวจะสูญเสียอิสรภาพไป
ในขณะเดียวกัน กลับพยายามสร้างกรงขังไว้ภายในใจตน
กลายเป็นว่า ยิ่งเติบโตก็ยิ่งแก่ตัวมากขึ้นทุกวัน
แม้กายยังแน่นเนื้อ แต่หัวใจกลับหย่อนยานเสียแล้ว

"...ขอให้ใช้ความร้อนรอบกาย เป็นประโยชน์แก่ภายใน
ถือโอกาสเข้าอบซาวน่า แล้วทำสปาให้กับหัวใจของตัวเอง
หลอมละลายอัตตาที่แทรกซึม ปล่อยอารมณ์ร้ายให้ผ่อนคลายลง
แล้วความตึงกระชับของหัวใจ จะกลับมาพร้อมกับความสดชื่นอีกครั้ง..."

...

 
THIS WAY - DEPAPEPE

... 

เพียงถ้อยคำธรรมดา ที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจ
ขอบคุณสำหรับทุก comment ครับ

Comment

Comment:

Tweet

เอ๋ หรือว่าจะเป็นเพราะอากาศsad smile

ยิ่งร้อนยิ่งไม่เหมือนคนsad smile

#16 By zero-be on 2009-03-05 23:52

ลิสที่ว่า ทั้งจริงจังด้วยละเล่นๆด้วย
แต่ก็ทำให้ชีวิต ของเรามีสีสรรค์
การทำให้สิ่งต่างๆในแต่ละลิสของเรา
มันไม่ยาก แต่มันก็ไม่ได้ง่าย
ก็พยายามแล้วกันนะขอรับ

ชีวิตมีอะไรอีกเยอะ สนุกกับมันดีกว่าconfused smile

#15 By lunasoulberry on 2009-03-05 11:39

..อยากเป็นเด็กจัง...((แต่ก็เป็นอยู๋แล้วนี่เนอะในสายตาใครบางคน -*-))
...เพลงเพราะมากๆ ค่ะ>-<surprised smile
ดับร้อนด้วยไอติมรัก big smile

#13 By ลูกคนโตเอง on 2009-03-02 16:49

เป็นเอนทรี่ร้อนที่อ่านแล้วหายร้อนbig smile
เพลงเพราะด้วย

#12 By พ. on 2009-03-02 13:36

"ร้อนๆๆๆ"
ตอนนี้คงมีแต่คำนี้เวียนอยู่ในความคิดของใครหลายคน

สุดท้าย
ก็คงทำอะไรไม่ได้กับความร้อนที่ยังวนเวียนอยู่
ถ้าหากไม่ช่วยเหลือกันลดใช้พลังงาน..
sad smile
Hot!

#11 By Doru-Kun™ on 2009-03-02 12:46

ช่ายเลย -- อยากดูก็อยากดู แต่ก็กลัว จึงปิดบัง

ปล.พี่ให้คำอธิบายเข้าใจง่ายก่าหนูอีก 555

ปล.2 ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ

นุ่น

#10 By NiDA MAilO on 2009-03-02 00:49

มีหลายประโยคที่ทำให้มองแล้วย้อนนึกมาที่ตัวเอง

รู้สึกเหมือนกระเทือนความรู้สึกลึกๆที่แอบเก็บซ่อนไว้ภายในใจ

เพราะก็มีบางอย่างที่สงสัยว่าทำไมพอยิ่งโตป็นผู้ใหญ่ไปเรื่อยๆ อะไรๆน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ

เป็นสิ่งที่คอยบั่นทอนจิตใตให้หวาดระแวงเสมอเลย...


แต่ขอบคุณที่มีเรื่องราวดีดีให้อ่านเสมอๆค่ะ ^ ^

#9 By Aurorin on 2009-03-01 23:40

เยี่ยมจากทั้ง
บทความและเพลงที่เลือกมาเลยนิ
อืมๆ
ร้อนนมากก

เพลงเพราะค่ะ
big smile Hot!

#7 By bbb on 2009-03-01 23:29

ทำไมผมรู้สึกอยากเป็นเด็ก
อยากอยู่ในโลกที่ตัวตนของคนอื่นไม่สำคัญ...

ผมเองก็ไม่ชอบตัวตนเหมือนกันครับมันทำให้เราดูแตกต่าง ลบเลือนความเหมือน แล้วอากาศก็จะร้อนขึ้น เพราะเราลืมคุณค่าของความเป็นส่วนรวมไป แต่ในอีกแง่ผมก็รักตัวตนของตัวเอง...และอากาศแถวนี้ก็ร้อนเหลือเกิน...(ชักเหนื่อยๆกับตัวเองครับ)sad smile

ผมอยากก้าวกลับเป็นเด็กจัง...
อยากให้ความร้อนเป็นรอยอบอุ่นดีกว่าopen-mounthed smile

#6 By Crozzax on 2009-03-01 22:03

อากาศปรวนแปร อารมณ์แปรปรวน surprised smile

#5 By ~ N ~ on 2009-03-01 20:38

ความทุกข์ร้อนใดๆ..confused smile
ขอจงเปลี่ยนเป็นความเย็นสบายที่ใจครับ..confused smile

ขอบคุณมากมายครับ..confused smile
สุขกายสบายใจเช่นกัน..อิอิ..confused smile

#4 By happiness in my bag.. on 2009-03-01 19:36

เป็นเด็กก็ดีไปอย่างค่ะ..ไม่รู้ผลกระทบหน้าร้อน หน้าหนาว หรือหน้าฝน ชีวิต เล่นสนุกไปตามประสา..ไม่ต้องรับภาวะกดดันมากมาย...

แต่ผู้ใหญ่ อากาศร้อน ใจร้อน..สิแย่เลย..

อ่านบล๊อกนี้แล้วใจเย็นขึ้นเยอะเลยค่ะ..เพลงนี้ช่วยให้ผ่อนคลายได้ด้วย..ขอบคุณค่ะ big smile
อ่านแล้วรู้สึกดีมากครับ รักหน้าร้อนขึ้นอีกเยอะเลยครับbig smile Hot!

#2 By redtear on 2009-03-01 19:03

คนหนาวบ่นอยากร้อน คนร้อนบ่นอยากหนาว
ถ้าแลกกันได้จริงมันจะดีรึเปล่าไม่รู้

อากาศร้อนนี่ถ้าจะมองให้ดีมันก็ดีนะคะ
ได้อบซาวน่ากันทุกวี่ทุกวันเลย
big smile big smile
ภาษาสวยเสมอเลยค่ะ ชอบ

#1 By ire_u on 2009-03-01 17:28

Recommend