(¯`·._.·[ รัตนาดิศรานุทิน ]·._.·´¯)

...

... 

จึงดูเหมือนกับว่า ลมหนาวที่พัดผ่านเข้ามานี้ หาความดีไม่ได้เลย
เพราะไม่เพียงแต่จะทำให้ความอ้างว้างในใจเพิ่มพูนขึ้นเท่านั้น
แต่ยังทำให้ความอบอุ่นในใจค่อยๆ ลบเลือนหายไปเสียอีก
ก็อาจจะจริง, เพราะสิ่งนี้ตรงกับความรู้สึกของใครอีกหลายคน
แต่คงไม่ใช่ทั้งหมด เพราะยังมีบางอย่างที่แฝงอยู่ในลมหนาวนั้น
เป็นอารมณ์ที่ตรงข้ามกับความเหงา ช่วยผ่อนคลายความอ้างว้างได้
ขอเพียงแต่ใจของเราพร้อม ที่จะฉุดรั้งใจให้กลับขึ้นจากทะเลความรู้สึก
และมีกำลังมากพอที่จะว่ายกลับคืนสู่ฝั่งแห่งอิสรภาพอีกครั้ง

ทุกๆ ครั้งที่ลมหนาวพัดผ่าน กายของเราจะสั่นสะท้าน
บางคนถึงกับสะดุ้ง เพราะความหนาวนั้นเป็นสัมผัสที่เกินกว่าจะทน
แต่ทุกครั้งที่เรารู้สึกถึงลมหนาว นั่นแหละที่ธรรมชาติกำลังสอนเรา
ธรรมชาติไม่ได้ต้องการพัดพาอดีตอันเลวร้ายให้ถาโถมในความทรงจำ
ธรรมชาติไม่ได้ต้องการแต่งเติมความเปลี่ยวเหงาให้เพิ่มพูนขึ้นในหัวใจ
ตรงกันข้าม, ทุกครั้งที่ลมหนาวพัดมา, ธรรมชาติต้องการปลุกให้เราตื่น
ตื่นจากภวังค์ความรู้สึก ตื่นจากอารมณ์ฟุ้งซ่านที่ครอบงำจิตใจ
ให้รับรู้ความเยือกเย็นที่เป็นเวลาปัจจุบัน ในทุกๆ ครั้งที่สัมผัสผิวกาย
เพื่อให้หัวใจ "ตื่นรู้" ทุกๆ สิ่งที่ผ่านเข้ามา นิ่งคิดและพิจารณาอย่างเข้าใจ

ทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้น เป็นภาพภายในใจของเรา
บรรยากาศรอบกาย เป็นแค่ปัจจัยเสริมที่เราหยิบยกมาเป็นอารมณ์
เราอาจจะบอกกับใครสักคน ที่คอยฟังอยู่อีกฝั่งของเครื่องโทรศัพท์
ว่า "ช่วงนี้อากาศมันหนาวๆ...มันทำให้คิดถึงเรื่องที่แบบ...เหงาๆ"*
แต่แท้ที่จริงแล้ว คนที่คิดว่าเหงา ก็คือหัวใจของเราเอง
ลมหนาวไม่ได้ทำให้เราเหงา ฤดูหนาวไม่ได้ทำให้เราอ้างว้าง
ใจของเราต่างหาก ที่เก็บเอาความหนาวเข้ามาเจือปนในเหตุผล
แล้วกล่าวโทษออกไป เพียงเพราะไม่อยากจะโทษหัวใจของตัวเอง

...

... 

ความหนาวกับความเหงาอาจเป็นของคู่กัน
โดยเฉพาะกับคนที่อยู่เพียงคนเดียว, อยู่กับหัวใจเพียงดวงเดียว
หรือต้องกลับมาอยู่เพียงคนเดียว ทั้งๆ ที่ใจไม่คุ้นเคย
แต่หากจะให้ลมหนาวตอกย้ำความรู้สึกให้หม่นหมองลงไป
แล้วทำให้ใจยิ่งเป็นทุกข์ไปมากกว่าเดิม มันจะมีประโยชน์อะไร
เพียงแค่หนาวกายนั้นก็ทรมานมากเพียงพออยู่แล้ว
ยังจะยอมปล่อยใจให้หนาวไปด้วยกันอีกอย่างนั้นหรือ ?

ขอให้เก็บเอาความหนาวกาย เป็นเครื่องเตือนสติ
เตือนใจให้รับรู้ถึงความเป็น "ปัจจุบัน" ในทุกครั้งที่ลมหนาวพัดมา
ไม่ว่าหัวใจนั้นจะต้องอยู่เดียวดาย หรืออยู่กับความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย
แต่ขอให้ทุกครั้งที่สายลมพัด ปลุกใจให้รับรู้ว่า ขณะนี้เราเป็นอย่างไร
เรากำลังรู้สึก กำลังคิด กำลังพูด หรือกำลังทำสิ่งใด
ดื่มด่ำความปีติอยู่กับความ "ตื่นรู้" ที่ได้รับนั้นอย่างถึงพร้อม
แล้วความหนาวที่กายสัมผัส จะกลายเป็นความสุขสดชื่นในหัวใจ
แปรเปลี่ยนความอ้างว้าง กลายเป็นความอบอุ่นละมุนละไม
เหมือนอย่างคำที่ว่า "แม้ต้องหนาวกาย แต่หัวใจอุ่นดี"** อย่างนั้น 

"...ลมหนาวยังพัดมา และจะยังคงพัดต่อไปอีกหลายเดือน
ขอให้ทำเวลานี้ให้มีความหมายแก่หัวใจมากที่สุด
ก่อนที่ทุกอย่างจะค่อยๆ ผ่านไปพร้อมกับสายลมที่แผ่วเบา..."

หรือหากใครจะถือเอาช่วงเวลานี้, หนาวๆ อย่างนี้, 
มอบความอบอุ่นจากใจให้กันบ้าง ก็ไม่ว่ากันนะ

...

...