(¯`·._.·[ รัตนาดิศรานุทิน ]·._.·´¯)

คนสองคน - ชายหญิงหนึ่งคู่, ยืนอยู่ที่ริมทาง,
เผชิญหน้า ด้วยสีหน้าท่าทางคร่ำเคร่ง ไม่พอใจ
ฝ่ายหนึ่งเอ่ยปากต่อว่าต่อขาน โกรธที่อีกฝ่ายไม่ตามใจ
ส่วนอีกฝ่ายไม่อธิบายเหตุผล แต่ตอบกลับด้วยท่าทีไม่ต่างกัน
สายลมที่โชยพัด ไม่เคยช่วยให้ความร้อนระหว่างกายนั้นเย็นลง
ในขณะเดียวกัน, ความอบอุ่นระหว่างใจกลับเลือนหายไปทุกที
กลายเป็นความเย็นชา ที่ค่อยๆ ย่ำเกาะกุมหัวใจทั้งสองดวง
อดีตที่เคยผ่าน, แม้จะสุขเพียงไร, ไม่เหลือค่าอะไรเลย

"...ท่ามกลางความแตกต่าง อาจมีความสุขแฝงอยู่ในช่องว่างนั้น
แต่ท่ามกลางความขัดแย้ง ย่อมแสวงหาความสุขไม่ได้เลย..."

...

...

นึกแล้วยังแปลกใจ
ก็ในเมื่อคนสองคน ตกลงคบกันด้วยใจสองใจ
จะด้วยเหตุเริ่มแรกอย่างไรนั้นก็สุดแล้วแต่เขาทั้งสองคน
คงเหนือความสามารถที่คนนอกอย่างฉันจะหยั่งรู้ได้
หรือแม้จะสามารถทำได้ ฉันก็คงไม่ทำเลือกอย่างนั้นเป็นแน่
อย่างไรก็ดี, กว่าจะเดินทางผ่านวันเวลามาจนถึงวันนี้ได้
ฉันเชื่อว่า เขาทั้งสองคนคงผ่านอะไรมามากมายพอสมควร
ทั้งความสุข ความทุกข์ ปะปนอยู่กับเสียงหัวเราะและร้องไห้
มีความหวัง กำลังใจ ความผิดหวังและคำปลอบโยนที่มอบให้แก่กัน
กว่าที่ระยะห่างระหว่างใจสองดวง จะค่อยๆ ลดลงทีละน้อย
จนเกือบจะซ้อนทับเป็นใจดวงเดียวกัน

แต่แล้ว, เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งต่างๆ ที่เคลื่อนผ่านเข้ามาในชีวิต
มีบางอย่างค่อยๆ แทรกแซงเข้ามาระหว่างใจที่กำลังทับซ้อน
สิ่งนั้นค่อยๆ เซาะรอยประสาน งัดง้างสองใจให้ห่างขึ้นทุกที
มันอาศัยขอบผิวใจที่เหลื่อมล้ำ ซึ่งเจ้าตัวพยายามขัดเกลาให้เรียบมน
เพราะความที่ใจทั้งสองดวงนั้นแตกต่าง จึงหลงเหลือเหลี่ยมมุม
โผล่พ้นขอบตรงโน้นบ้าง ตรงนี้บ้าง ยังไม่อาจจะซ้อนกันได้สนิทดี
แต่เมื่อเจ้าตัวพยายามขัดเกลา พยายามลบเหลี่ยมที่เกยกันนั้น
กลับทำให้เกิดรอยแผล เกิดขึ้นตรงเหลี่ยมมุมที่ถูกลบออกไป
เมื่อมีการบาดเจ็บ จะทำให้รอยต่อเผยอออก, อาจจะแค่นิดเดียว
แต่นั่นย่อมเป็นจุดเริ่มต้นของความห่างเหิน ที่เพิ่มพูนในระยะต่อมา

คนทั่วไป, เลือกที่จะคบกัน
เพราะใจสองใจตรงกัน มีความต้องการ มีความรู้สึกที่คล้ายๆ กัน
เป็นสิ่งเชื่อมโยงระหว่างใจสองใจให้สัมพันธ์ กลายเป็นความผูกพัน
แต่ถึงอย่างนั้น, เชื่อแน่ว่าคงไม่มีใคร หรือใจดวงใดในโลกนี้
ที่จะมีความเหมือนกันทุกประการอย่างที่หลายคนคาดหวัง
เมื่อต่างคนต่างมีความรู้สึก มีประสบการณพื้นฐาน มีวันวานที่ต่างกัน
แล้วจะให้ใจสองใจ, ที่เริ่มต้นแตกต่าง, มาซ้อนกันสนิทได้อย่างไร
คำว่า "ใจที่ซ้อนทับ" ในที่นี้ ไม่ได้หมายถึงกระดาษ A4 สองแผ่นทับกัน
แต่หมายถึงการที่ใจสองใจรู้จักความหมาย เข้าใจความแตกต่าง
และยอมรับในความเป็นตัวตนของอีกฝ่ายได้อย่างสนิทใจ

"...ไม่มีความจำเป็น ที่จะบังคับให้ใครต้องทำตามใจของเราทั้งหมด
เพราะแม้แต่ตัวเรา ยังไม่อาจทำตามใจใครได้ในทุกๆ เรื่อง
ยิ่งกว่านั้น, แม้ใจของเราเอง บางครั้งก็ยังไม่อาจควบคุมใจได้เลย
แล้วจะไปคิดหวังให้คนอื่นทำตามใจของเราได้อย่างไรกัน..."

...

...

ยิ่งพยายามทำความต่างให้กลับเหมือน, ทั้งที่ไม่มีทางเป็นไปได้,
ก็ยิ่งกลับทำให้รอยร้าวระหว่างใจ ยิ่งปรากฏเด่นชัดขึ้นมากกว่าเดิม
ยิ่งบังคับให้อีกฝ่ายทำตามที่ใจเราต้องการมากขึ้นเพียงไร
ความรู้สึกต่อต้านขั้วตรงข้าม จะยิ่งสะท้อนกลับมารุนแรงเพียงนั้น
เพราะการบังคับ เปรียบเสมือนเป็นการหมิ่นศักดิ์ศรี หยามเกียรติยศ
ที่ต่อให้รักกันมากเพียงไร ก็ไม่อาจช่วยไกล่เกลียความผิดเช่นนั้นได้

จะง่ายกว่าไหม ? ถ้าเราปรับใจของเราให้รู้จักการยอมรับเสียบ้าง
ไม่มัวหลงพะวงกับความแตกต่าง แล้วเก็บเอามาเป็นประเด็นขัดแย้ง
มันจะมีประโยชน์อะไร เมื่อต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความขัดแย้ง
ต้องอยู่อย่างหวาดระแวง หวั่นไหวไม่ไว้ใจซึ่งกันและกัน
ในเมื่อเราอาจแปลงความแตกต่างนั้นให้กลายเป็นสิ่งที่ยอมรับกันได้
เพียงแค่ต่างฝ่ายรู้จักเปิดใจ ยอมรับความแตกต่างระหว่างกัน
พร้อมกันนั้น, ต่างฝ่ายต่างพยายามปรับปรุงข้อบกพร่องของตน
เหมือนพบกันครึ่งทาง ได้ประโยชน์ร่วมกันทั้งสองฝ่าย
ให้ความสุข ความอบอุ่นระหว่างใจ, ซึ่งอาจจะหลงลืมมันไปบ้าง,
ได้กลับคืนมาเชื่อมใจสองใจเข้าหากันอีกครั้ง

ธรรมดาเวลาที่เราทำของหาย เราจะนั่งคิดว่าหลงลืมมันไว้ที่ใด
และเมื่อคิดได้ เราก็คงย้อนกลับไปเพื่อเก็บเอาสิ่งๆ นั้นคืนมา
หากเราไปหาถูกที่ เราก็คงหาของเจอได้โดยไม่ยากนัก
แต่หากเราไปผิดที คลำผิดทาง แล้วจะหาของเจอได้อย่างไร
ความสุขก็เช่นเดียวกัน, หากเรารู้สาเหตุ รู้ที่มาที่ไป
รู้ว่าเราหลงลืมความสุขระหว่างใจเอาไว้ที่ไหน อย่างไร
อะไรเป็นสาเหตุของความเข้าใจผิด อะไรที่ทำให้ใจเราห่างเหิน
เราก็ควรย้อนกลับไปแก้ไขปัญหาให้ถูกทาง ตรงจุด ตรงประเด็น
จึงจะเก็บเอาความสุขที่หล่นหายกลับคืนมาได้โดยง่าย
การกล่าวโทษ ระบายอารมณ์ร้ายให้แก่กัน ไม่ใช่ทางออก
ซ้ำร้ายจะยิ่งทำให้เราหลงทางไปมากกว่าเดิม
หากเราถลำลึกในทางที่ผิด จะให้ถอนตัวกลับก็คงยากเกินไปเสียแล้ว

...

... 

ระหว่างหัวใจสองดวง ย่อมมีความแตกต่างกันเป็นธรรมดา
ถ้าทั้งสองฝ่ายเข้าใจและยอมรับ รู้จักประนีประนอมความแตกต่างนั้น
ดวงใจทั้งสองดวงจะกลับสดชื่นในความต่างที่ไม่ซ้ำใคร
แต่หากวันใด ความแตกต่างนั้น, แม้เพียงน้อยนิด, กลับขยายตัว
กลายเป็นความขัดแย้ง กลายเป็นกำแพงระหว่างหัวใจที่สูงชัน
เช่นนี้แล้ว, ดวงใจทั้งสองดวงจะคงอยู่เคียงข้างกันต่อไปได้อย่างไร
คงมีแต่จะร้างรากันไปเท่านั้น

ความรักมีอานุภาพมากพอ ที่จะช่วยเรื่องระหว่างใจสองใจนั้นง่ายขึ้น
ขอเพียงแต่รักษาความรักที่เคยมี และรู้จักนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์
เปิดใจรับรู้ ไม่ใช่แค่เพียงความเหมือน แตหมายรวมถึงความแตกต่าง
เข้าใจและยอมรับคุณค่าความรู้สึกของกันและกันอย่างลึกซึ้ง
ระยะห่างระหว่างใจสองใจจะค่อนลดร่นลงเรื่อยๆ ใกล้เข้าหากันทุกที
กระทั่งกลายเป็น "ดวงใจที่ทับซ้อน" เต็มเปี่ยมด้วยรักได้อย่างสนิทใจ

"...ระลึกไว้เสมอว่า ความแตกต่าง ไม่ใช่ความขัดแย้ง
เพียงแต่ต้องการการยอมรับและความเข้าใจระหว่างกันเท่านั้น..."

...

...

เพิ่งจะสอบกุมารเวชศาสตร์เสร็จไป อาจจะยังมึนๆ อยู่
ขอเวลารีเซ็ตร่างกายซักหน่อยละกันนะครับ

ขอบคุณสำหรับทุก comment ครับ