พลุพุ่งพวยสวยงามยามฟ้าดับ
          แสงระยับวะวับไหวในเวหา
          ทั้งเหลืองเขียวขาวแดงแข่งดารา
          แตกกลางฟ้าประภาภัสสร์จำรัสไกล

          เสียงก้องดังกังวานสะท้านหู
          เงยหน้าดูจึงรู้ตามความเคลื่อนไหว
          พลุลูกเดียว แตก - ดับ พลันลับไป
          สวยเพียงใดคงได้ยลไม่พ้นวาร

          ไม่เหมือนดาวพราวฟ้านภากาศ
          เป็นสายพาดดาษดื่นกลางคืนขาน
          อยู่คู่ฟ้าสง่าศรีราตรีกาล
          นานแสนนาน...คืนผ่านลับยังกลับมา

          "...แม้แสงน้อยค่อยเสียงก็ตามเถิด
          แม้ไม่เลิศเฉิดฉายประกายกล้า
          แม้ไม่มีผู้ใดทอดสายตา
          แต่อยู่ยงคงค่าสถาพร..."

                                                               รัตนาดิศร
                                 อนุสรณ์เตรียมอุดมศึกษา ๒๕๔๖

          ...

...

มีเพื่อนหลายคนบ่นมา ว่าทำไมไม่รู้จักอัพบล็อกซะบ้าง
จากเดิมที่เคยเป็นบล็อกรายสัปดาห์ ก็กลายเป็นรายปักษ์
จนเผลอหน่อยก็ดันกลายเป็นรายเดือนไปซะอย่างนั้น
ใจหนึ่งของเพื่อนก็นึกเคืองๆ กันอยู่ ที่ทิ้งร้างงานเขียนไป
ไม่มีเรื่องราวมาเล่าสู่กันฟังเหมือนอย่างเคย
แต่อีกใจหนึ่ง ก็ยังนึกเป็นห่วง กลัวว่าจะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า
เลยถามไถ่ เผื่อว่าจะช่วยแก้ปัญหานั้นได้บ้าง

ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่นึกห่วงใย คอยถามไถ่กันอยู่เสมอ
ฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอก เพียงแค่เหนื่อยนิดหน่อยเท่านั้นเอง
แต่ถึงแม้จะเหนื่อย ความเหนื่อยนั้นก็เป็นเพียงความเหนื่อยกาย
ที่ต้องลงมือทำงานโน่นงานนี่อยู่เป็นประจำ ตามประสาคนอยู่ไม่สุข
และงานโดยมากก็เป็นงานหลังองค์พระปฏิมา หลบๆ ทำอยู่อย่างนั้น
ไม่ค่อยจะมีหน้ามีตากับเขาสักเท่าไหร่
แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ฉันก็ยังสุขใจที่ได้ทำ
ท่านพุทธทาสเคยกล่าวว่า "จงทำงานทุกชนิดด้วยจิตว่าง"
คือ ทำงานด้วยมั่นหมายว่างานนั้นคือชีวิต และชีวิตก็คืองาน
ไม่คิดปรุงแต่ง ไม่หวังผลประโยชน์หรือหน้าตาที่จะได้จากงาน
ไม่หวังอะไรมากไปกว่าความสุขใจเมื่อได้ทำในสิ่งที่ตนรัก
และอิ่มเอมใจ เมื่อได้เห็นว่างานที่เราพากเพียรมานั้น
สำเร็จลงได้สมดังความคาดหมาย เกิดประโยชน์ต่อคนอื่นทั่วไป

...

... 

คนเราชอบมีหน้าตา ชอบทำอะไรแล้วประกาศให้คนอื่นรับรู้
หวังเพื่อจะได้เก็บเอาหน้าตาเหล่านั้น เป็นบันไดเดินขึ้นสู่ชั้นสูง
บางคนอาจถึงกับหวังกระโดดข้ามขั้นเสียด้วยซ้ำ
โดยไม่เคยนึกหวั่นกลัวเลยว่า การก้าวกระโดดนั้นอันตราย
บันไดจะสูงชันสักเพียงไร จะห่างขั้นกันมากแค่ไหน ไม่เคยรับรู้
ไม่เคยสนใจวิธีการ หวังเพียงแต่จะขึ้นไปให้ถึงขั้นสูงสุดเท่านั้น
จนเหยียบพลาดขั้น ตกลงมากองซบกับพื้นอยู่หลายคราว

การทำงานจึงควรทำด้วยความสุข ทำด้วยใจที่คิดอยากจะทำ
ด้วยความตระหนักรู้ ว่า "งานคือชีวิต และชีวิตคืองาน"
ถ้าไม่รู้จักทำงาน ก็เหมือนกับว่ามีชีวิตอย่างไร้ความหมาย
หรือหากทำงานเพียงเพื่อให้จบวัน ทำงานเพียงหวังหน้าตา
หมายจะให้คนทั่วไปรู้จัก ยกย่องเทิดทูน
"หว่านถั่วหวังทอง"
งานที่ทำนั้น แม้จะมีความหมาย ก็คงมีแต่เพียงแค่ชั่วคราว
เปรียบเหมือนแสงพลุที่แตกระยับกลางฟ้า เสียงดังจนบาดหู
สวยงามเพียงชั่วครู่ แล้วก็พลันดับวูบไป

ตรงกันข้าม, หากทำงานด้วยความสุข ด้วยจิตว่าง
ไม่ได้หวังผลประโยชน์แก่ตนเองเป็นที่ตั้ง
แต่ด้วยความหวังที่จะมอบประโยชน์สุขแก่คนทั่วไป
เมื่อนั้น การงานที่เห็นว่าเหนื่อย เห็นว่าหนัก ก็จะผ่อนคลาย
เพราะไม่ต้องคอยพะวงว่างานนั้นจะสร้างชื่อแก่ตนหรือเปล่า
พันธะที่รัดรึงใจอยู่ ก็จะค่อยๆ คลายความตึงลงไปทีละน้อย
จนในที่สุด งานนั้นจะกลายเป็น ความสุขเล็กๆ ที่เพิ่มพูน ขึ้นในหัวใจ

...

...

การทำงานด้วยใจรัก รักที่จะทำด้วยใจ
อาจไม่ใช่หนทางแสวงหาชื่อเสียง เป็นหน้าเป็นตาในสังคม
คนอื่นอาจไม่รู้ว่าใครเป็นผู้สร้างประโยชน์ให้แก่พวกเขา
และคงไม่ได้ยกย่องคนผู้นั้นให้เป็นที่ประจักษ์แต่อย่างใด

แต่ภายในใจของผู้ประทำ ย่อมอิ่มเอมอยู่ด้วยความสุข
ซึ่งไม่ใช่ชื่อเสียงที่เคลือบคลุมอยู่ภายนอก รอวันหลุดกร่อน
หากแต่เป็นความสุขที่ซึมซ่านถึงพร้อมด้วยความรู้สึกตัว หมดทั้งหัวใจ
และยืนยาวนาน เสมือนแสงดาวซึ่งพราวพร่างอยู่ทุกราตรีกาล
ที่แม้จะแผ่วกระพริบเพียงเลือนลาง แต่จะสว่างจนตราบนิรันดร์

...

...

ช่วงนี้อาจจะไม่ได้แวะไปทักทายเพื่อนตามบล็อกสักเท่าไหร่
จนดูคล้ายกับหายหน้าไปไม่เหลียวแล, ซึ่งที่จริงแล้วไม่ใช่เลย,
แม้ว่าจะไม่ค่อยได้เจอกันก็ตาม แต่ยังคงรักและคิดถึงเพื่อนๆ เสมอ

ปล. ยินดีกับเพื่อนๆ ที่ได้รับปริญญากันในปีนี้
และถ้าไม่ยุ่งจนเกินไป จะพยายามไปร่วมถ่ายรูปด้วยทุกคนเลย

... 

ขอบคุณสำหรับทุก comment นะครับ

Comment

Comment:

Tweet

แม้เป็นดาว แสงน้อย ลอยพราวฟ้า
มิอาจเทียบ จันทรา คราฉายส่อง
แต่ภูมิใจ หากมีใคร ได้แลมอง
แสงน้อยของ ดาวน้อย ที่ลอยไกล

เหมือนผู้อยู่ เบื้องหลัง ของทุกสิ่ง
มิประวิง พรึงพรั่น หรือหวั่นไหว
ทำเพราะรัก ทำเพราะคำ ว่าน้ำใจ
หวังเพียงให้ ได้ประโยชน์ ต่อส่วนรวม


หากคนบนโลกนี้ ทำได้เพียงนิด คิดได้คนละหน่อย โลกเราคงน่าอยู่ขึ้นอีกเยอะนะคะ surprised smile

รักษาสุขภาพด้วยนะคะ big smile

#6 By ~ N ~ on 2008-07-05 17:26

''// เข้ามาทักทาย

ตอนนี้เราอยู่วอร์ดเด็ก ซึ่งเป็นหนึ่งในวอร์ดที่ชอบน้อยที่สุด เมื่อตอนปีที่แล้ว ด้วยเหตุผลสารพัน...รูปแบบการทำงาน เนื้อหา ตารางเวลา และอื่นๆ

มาปีนี้ รู้สึกดีขึ้นมากทีเดียว หลังจากปรับกันยกใหญ่...ปรับ "แนวคิด" ตัวเองนี่ล่ะ พยายามมีความสุขกับการทำงานมากขึ้น พูดคุย เข้าหา และสนใจไปทั่วเลย ทั้งกับคนไข้ รุ่นน้อง และรุ่นพี่...ตอนนี้เริ่มจะจับทางได้มาก และแฮปปี้ใช้ได้แล้วล่ะ แม้งานจะหนักเหมือนเดิม confused smile

เห็นด้วยกับที่ว่า ทำงานอย่างมีความสุข ย่อมมีประโยชน์มากกว่า และขอเสริมว่า มันจะทำให้เราใช้เวลาว่างที่เหลือ ได้อยางคุ้มค่า และมีความสำคัญมากขึ้น

เวลาว่างๆ เราก็มีเอามาอัพบลอกเป็นช่วงๆน่ะ พยายามไม่ให้"งานหลัก" มาทำให้เราหมดโอกาสทำ "งานย่อย" สนุกๆ โดยไม่จำเป็นอยู่เหมือนกัน big smile

สู้ๆน่อ question

#5 By Zieghart on 2008-07-04 15:27

หวัดดีอาร์ท เอนทรี่นี้โดนเราอย่างแรงเลยอ่ะเพราะช่วงนี้รู้สึกว่าตนเองกำลังสนุกกับการทำงาน...มากไปว่ะ - -'

ย้อนกลับไปตอนแรก ๆ ที่ขึ้นชั้นคลินิกใหม่ ๆ ก็รู้สึกลำบากเหมือนกันนะกับการเรียนที่แปลกไป เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น มีเวลาว่างน้อยลง แต่พอเรียน ๆ ไปก็ชักเริ่มชินกับชีวิตที่มันไม่ค่อยว่างแบบนี้ไปเสียแล้วอ่ะ และกลายเป็นว่าพอมันมีเวลาว่างขึ้นมาจริง ๆ กลับเบื่อไม่มีไรทำ บางครั้งถึงขึ้นรู้สึกว่าชีวิตไม่มีคุณค่าขึ้นมาซะงั้น!!!

หมออาร์ทครับ, ผมเสพติดการทำงานรึเปล่าเนี่ย?

เหอ ๆๆๆๆ

ปล. โทษทีไม่ได้เข้ามาตั้งนานเลยอ่ะ หลังจากนี้จะเข้ามาบ่อย ๆ ละกัน - -'

#4 By Highwind on 2008-07-03 00:46

ว้าวววว

ในที่สุดก็กลับมาอัพบล็อกแล้วนะครับท่าน...

รอมานาน...เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีใครอัพบล็อก
ชอบปล่อยร้างกัน... sad smile

อาทิตย์หน้าไปเข้าค่าย...ช่วยอวยพรผมให้แคล้วคลาดหน่อยสิงับ...open-mounthed smile

รู้สึกไม่อยากไปชอบกล angry smile

#3 By Doru-Kun™ on 2008-06-29 22:31

อ่ะ มันดีแล้ว แต่จริงนะ ทำอะไรโดยไม่ไปยึดหวัง/คาดหวังดีสุด แต่ใจมักจะเผลอไผล ไปจนเป็นเรื่องเป็นราว ต้องคอยเตือนใจ ดูใจกันเน้อ big smile

#2 By ตุ้มเป๊ะ on 2008-06-29 20:37

รูปแบ็คกราวน์เป็นไรอ่ะ อ่านยากมากๆ

เดี๋ยวจะเอารูปให้ดู

#1 By ตุ้มเป๊ะ on 2008-06-29 20:28

Recommend