๖๕. ขอบคุณกันและกัน : รักแห่งสยาม
posted on 24 Mar 2008 12:30 by raynartz in Poem-of-Mind
รักแห่งสยาม...
ประกาศนามความรักประจักษ์สมัย
ว่าความรักลึกซึ้งตราตรึงใจ
และความรักยิ่งใหญ่ทุกใจคน
เป็นบทเพลงบรรเลงแว่วมาแผ่วหวาน
กล่อมดวงมานหม่นหมายให้คลายหม่น
เป็นถ้อยคำฉ่ำชื่นระรื่นชนม์
สื่อภาษาสากลดลสัมพันธ์
"...ให้มันเป็นเพลงบนทางเดินเคียง
ที่จะมีเพียงเสียงเธอกับฉัน..."
คอยเคียงข้างสร้างฝัน - กันและกัน
และยืนยันว่ายั่งยืนไม่คืนคลาย
"...และถ้าชีวิตคือท่วงทำนอง
เธอคือคำร้องที่มีความหมาย..."
ในดวงใจดวงเดียวที่เดียวดาย
ใจจึงคล้ายเต็มดวงในดวงใจ
นี่แหละ ! รักแห่งสยาม !
คือความงามในความรักประจักษ์ไฉน
ไม่สำคัญว่าใครจะรักใคร
เพราะความรักเกิดได้ ทุกใจรัก !!!
...
...
เมื่อกลางเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา
ได้กลับมาดูภาพยนตร์เรื่อง "รักแห่งสยาม" อีกครั้ง
ตอนนั้น กะไว้ว่าจะเขียนถึงเรื่องนี้อีกสักเอ็นทรี่ย์
ก่อนที่กระแสความนิยมจะเลือนหายไป ตามกาลเวลา
แต่เพราะเคยเขียนไปแล้ว ใน "๕๐. ตราบใดที่มีรักย่อมมีหวัง" (<<จิ้ม)
พอถึงคราวนี้เลยนึกไม่ออกว่า จะเขียนอะไรดี ?
จนได้มาฟังเพลง "ขอบคุณกันและกัน" ของวง August
ที่เพิ่งจะวางแผงในช่วงเดือนเดียวกันนั้น ใจมันก็เลยฟุ้ง
จำได้ว่ากำลังรอรถเมล์อยู่แถวๆ สะพานพระปิ่นเกล้า
เพื่อจะไปร่วมงาน "นักเขียน กวี ดนตรี ศิลปะ กับห้องสมุด"
หูก็ฟังเพลง ใจก็ลอยไปตามเพลง เผลอคิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อย
เลยได้ผลเป็นอย่างที่เห็นนี่แหละ...
บางที ภาพยนตร์เรื่องเดียวกัน, หนังสือเล่มเดียวกัน,
แต่เมื่อเราได้ดู, ได้อ่าน, ในต่างกรรมต่างวาระ ต่างเวลากัน
ช่วงเวลาที่คั่นกลาง อาจมีหลายสิ่งหลายอย่างผ่านเข้ามาในชีวิต
และคอยเปลี่ยนความรู้สึกนึกคิด เปลี่ยนจิตใจให้ต่างไปจากเดิม
สิ่งที่เราได้รับในแต่ละครั้ง จึงไม่อาจเหมือนกันได้เลย
"...สิ่งใหม่จึงเกิดขึ้นทุกครั้ง เมื่อเวลาผ่านไป และจิตใจของเราเปลี่ยนแปลง..."
...
...
ความจริง ตั้งใจว่าจะเก็บเรื่องนี้ไว้ลงในเอ็นทรี่ย์หน้า
แต่เพราะเห็นว่าเขียนเอาไว้นาน และช่วงนี้อะไรๆ ก็เปลี่ยนไป
มีภาพยนตร์เรื่องใหม่เข้ามาดึงกระแสความนิยม
กลัวว่า หากปล่อยทิ้งนานไปก็จะตกยุคเอาซะก่อน
เลยเอาลงซะคราวนี้ไปเลยละกัน
เช่นเดิม โปรดอย่าเข้าใจคนเขียนผิดนะครับ
ปล. งานยังเยอะอยู่เช่นเคย สัปดาห์หน้าก็เปิดเทอมแล้ว...เร็วจัง
ขอบคุณสำหรับทุก comment ครับ


#1 By ตุ้มเป๊ะ on 2008-03-24 12:47