"นี่น่ะเหรอ สิ่งที่ปั้นตอบแทนให้กับปลาในวันนี้
ตอบแทนให้กับทุกๆ สิ่งที่ปลามีให้กับปั้น
หรือว่าที่ผ่านมา สิ่งที่ปลาทำไป มันไม่มีค่าอะไรเลย"

นัยน์ตาก่ำแดงของหญิงสาว เอ่อคลอด้วยน้ำตาอันผ่าวร้อน
และล้นหลั่งลงอาบสองแก้ม สะท้อนแสงไฟระยับ
ริมฝีปากสั่นเครือ น้ำเสียงแหบพร่า สะอึกสะอื้น
เมื่อใครอีกคนซึ่งยืนต่อหน้าเธอ กำลังจะเปลี่ยนฐานะไปจากเดิม
เปลี่ยนจากความสนิทสนม กลายเป็นความห่างเหิน
และเปลี่ยนจากคนข้างกาย กลายเป็นคนที่ห่างไกล

"เดี๋ยวก่อนสิปลา ปลาฟังปั้นก่อน, ปั้นไม่ได้ตั้งใจให้..."

"...ปั้นชอบบอกว่าปลาไม่มีเหตุผล," เธอตัดบท,
"แต่คราวนี้ปั้นมีเหตุผลมากกว่าปลาหรือไง..."
กำปั้นน้อยๆ ระดมรัวเข้ากลางอกของชายหนุ่ม
แต่เขารับไว้ได้ทัน หลังจากพลาดไปสองสามครั้ง

"ปลา...ใจเย็นก่อนสิ ปั้นมีเหตุผล แต่ปั้นบอกปลาไม่ได้
มัน...มันยากเกินจะบอก มันยากเกินกว่าที่ปลาจะเข้าใจ"

ชายหนุ่มพยายามทำสีหน้าสงบนิ่ง สะกดอารมณ์
จนเธอหยั่งอารมณ์ของเขาไม่ได้เลย, แม้สักนิด,
นี่เขากำลังเสียใจกับคำพูด โล่งใจกับคำพูด
หรือรู้สึกสะใจที่ได้พูดคำๆ นั้นออกมากันแน่

"สามปี สามปีแล้วนะปั้น สามปีที่ปลารู้จักปั้น
สามปีที่เราคบกัน สามปีที่...มีแค่ปั้นคนเดียว
ปั้นคิดว่าสามปีมันไม่พอที่ปลาจะเข้าใจปั้นรึไง
หรือปั้นไม่เคยคิดว่าปลาจะเข้าใจปั้นเลย"

"มันไม่ใช่อย่างนั้นนะปลา ปลาเชื่อปั้นสิ
ปั้นรู้ว่าปลาเข้าใจปั้น ปั้นรู้ว่าปลารักปั้น และปั้นก็รักปลา
แต่...ปั้นขอสักเรื่องได้ไหม...แค่เรื่องนี้เท่านั้น...
...มันยากนะปลา มันยากเกินกว่าที่ปั้นจะอธิบายให้ปลาเข้าใจ
แม้ตัวปั้นเอง ปั้นยังบอกตัวเองไม่ได้เลยว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง
ปั้นไม่รู้ ปั้นยังไม่เข้าใจ แต่มันเกิดขึ้นแล้ว ปั้นไม่กล้าหลอกตัวเอง
ปั้นไม่อยากปิดบังปลาอีกต่อไป มันคงจะดีกว่าถ้าปั้นพูดความจริง
และมันคงจะดีกับเราทั้งสองคน หากว่าเรา..."

"...เลิกกัน, ใช่ไหมล่ะที่ปั้นต้องการ", นิ่งกันไปพักหนึ่ง,
"ปั้นเป็นคนบอกปลาเอง ว่าเราคงไปด้วยกันไม่ได้...
...ปลาไม่รู้หรอกนะ ว่าเหตุผลของปั้นคืออะไร
เพราะปั้นไม่เคยคิดจะบอกปลาเลย เอาแต่บอกว่ามันยาก
เอาแต่บอกว่าปลาไม่มีวันจะเข้าใจมันได้ แต่มันคืออะไรกันล่ะ..?"

เธอมองหน้าเขาด้วยความสงสัย ปนเจ็บช้ำ
ความรู้สึกที่เคยเข้าใจ เคยอบอุ่นใจทุกครั้งที่อยู่เคียงข้าง
กลับกลายเป็นความเหน็บหนาวเข้าเกาะกุม กรีดลึก
นี่น่ะหรือ คนที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพียงคนเดียวที่เข้าใจเธอ
นี่น่ะหรือ คนที่เธอเคยคิดจะฝากความรัก ฝากชีวิตเอาไว้
นี่น่ะหรือ คนที่เธอเคยคิดว่าเข้าใจเขามากที่สุด
แต่ในวันนี้ เขาเป็นเหมือนกับคนแปลกหน้าที่บังเอิญมาพบกัน
และกำลังพูดอะไรสักอย่าง ที่เธอไม่มีวันรับรู้และเข้าใจได้เลย

"...มันคงจะยากจริงๆ แหละปั้น จนถึงตอนนี้ ปลายังนึกไม่ออกเลย
ว่าเหตุผลอะไรที่จะสำคัญไปกว่าความรัก ที่เราเคยมีให้กัน
ปลานึกไม่ออกเลย จริงๆ นะปั้น จริงๆ นะ..."

เธอซบหน้าลงกับสองมือ สะอื้นไห้ หัวใจนั้นล่องลอยไปไกล
แล้วโผเข้าซบแผ่นอกของเขา ทิ้งตัวในอ้อมแขนที่คุ้นเคย
สัมผัสความอบอุ่นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่มันจะจางหายไป
และก่อนที่ความคุ้นเคยนั้น จะเป็นแค่ความเคยคุ้น
ภาพความหลังที่เคยผ่าน ย้อนกลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง
ตั้งแต่ครั้งแรกได้พบกัน ครั้งแรกที่เขาบอกรักเธอ
ผ้าพันคอที่เธอเคยถัก เค้กวันเกิดที่เธอเคยทำ, มอบให้ด้วยหัวใจ,
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความสุขเมื่อครั้งที่ทั้งสองคนได้อยู่เคียงข้างกัน
แต่ละภาพฉาก แต่ละวันเวลา ผลัดกันฉายซ้ำไปมาอย่างสับสน
ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า เหมือนกับภาพยนตร์ที่ไม่มีวันจบสิ้น

ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยมีใคร และตอนนี้เธอก็ไม่ต่างไปเดิม
เธอยังคงเป็นเธอ อยู่กับหัวใจของตัวเอง จมกับความรู้สึกของตัวเอง
มีเพียงความทรงจำที่แสนดีและปวดร้าว ผ่านเข้ามาคั่นกลางเท่านั้น
หยาดน้ำตาค่อยๆ รินไหลลงอาบแก้ม ร้อนผ่าวจนรู้สึกได้
แต่ทำไมหนอ ในหัวใจของเธอจึงเหน็บหนาวเหลือเกิน

"...ปั้น, ปลาคงไม่มีวันรู้เหตุผลของปั้น, ไม่รู้เลย,
แต่ปลาอยากเข้าใจ ปลาอยากให้เราจบกันด้วยความเข้าใจ
อย่างที่ปั้นเคยบอกปลา ว่าปลาเป็นคนไม่มีเหตุผล
ความเข้าใจของปลาคราวนี้ ก็ไม่ต้องการเหตุผลอีกเหมือนกัน
เพียงแต่ปลาอยากให้ปั้นรู้ ว่าปั้นคือผู้ชายคนแรกในใจของปลา
และจะเป็นผู้ชายคนเดียวในใจตลอดไป, ตลอดไปจริงๆ"

รอบข้างสงบเงียบ ตอบรับความรู้สึกของทั้งสองคน
หากจะมีสิ่งใดทำลายความสงบเงียบนั้นได้
ก็คงมีแต่เสียงสะอื้นของเธอ และเสียงลมหายใจของเขาเท่านั้น

เวลาเหมือนหยุดนิ่ง,
เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขา ด้วยความอาลัย
ระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เค้นเป็นคำพูดอย่างยากเย็น
"...ไปเถอะปั้น, ไปตามทางที่ปั้นต้องการ ตามที่ใจปั้นเรียกร้อง
ปลาจะไม่รั้งปั้นไว้ เพราะรู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้เลย
ปลารักปั้น ปลาไม่อยากให้ปั้นต้องลำบากใจ
ไม่ต้องฝืนหัวใจตัวเองหรอก, ปลาเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง,
ปลาคิดว่าปลา เข้าใจ...",
คำสุดท้ายนั้นแผ่วเบาเหลือเกิน
จนคิดว่ามีเพียงเขาและเธอเท่านั้นที่จะได้ยิน

เขาคลายอ้อมกอดสุดท้าย บรรจงลูบผมของเธออย่างแผ่วเบา
ชายหนุ่มกล่าวคำอำลาเพียงสั้นๆ แต่ยาวนานในความทรงจำ
เธอไม่เคยคิดเลย นับจากวันแรกที่พบกัน จากวันแรกที่มอบใจ
วันนี้...เธอต้องกลับมายืนเดียวดายอีกครั้ง พร้อมกับความเจ็บช้ำ
ทนมองคนที่เธอรัก เดินจากไปกับ ผู้ชาย อีกคน, จนลับสายตา...

...

...

หมายเหตุ : เรื่องนี้เขียนขึ้นจากเค้าโครงเรื่องจริง
เป็นคำบอกเล่าจากคนอื่น เก็บมาแต่งเติมเป็นเรื่องราว
ชื่อตัวละครเป็นเพียงชื่อสมมติ ไม่ได้ตั้งใจระบุตัวบุคคล
เพียงแค่ต้องการเพิ่มเติมอรรถรสในคำพูด ก็เท่านั้น
เรื่องราวทั้งหมด ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคนเขียนแต่อย่างใด

ปล. ปีนี้ฉลองวาเลนไทน์อย่างเดียวดายอีกครั้ง =_=

ของแถม สำหรับน้องๆ ที่ต้องสอบ ศรว. ขั้นที่ ๑
สรุปเนื้อหา Gross Anatomy เรื่อง Lower Limb
เชิญ download เพื่ออ่านทบทวนได้ตามสบาย

ขอบคุณสำหรับทุก comment นะครับ

Comment

Comment:

Tweet

เดินจากไปกับผู้ชายอีกคน...เฮ้อ กรรม

#16 By Matha on 2008-09-14 20:05

เออะ อ่านมาถึงตอนท้าย แล้วก็นึก อีกแล้วหรอ เทรนฮิต หุหุ


เพียงแต่เจอข้อความนี้
เพียงแต่ปลาอยากให้ปั้นรู้ ว่าปั้นคือผู้ชายคนแรกในใจของปลา
และจะเป็นผู้ชายคนเดียวในใจตลอดไป, ตลอดไปจริงๆ

แล้วก็นึกถึงเวลายาขอบ แต่งเรื่องความรักขึ้นมาทันใด
(พอดีผมพึ่งได้อ่านเรื่องของยาขอบไปเพียง 2 เรื่อง)
เท่าที่อ่านมา ผู้หญิงของยาขอบใน 2 เรื่องที่ผมได้อ่าน จะเป็นผู้หญิงที่จริงใจกับความรัก และก็จะจริงใจกับผู้ชายในชีวิตคนแรกของของผู้หญิงคนนั้นตลอดเลยอะ

#15 By i3oi3 (58.8.75.121) on 2008-02-27 19:12

ความรัก...เป็นสิ่งที่ประหลาดที่สุด

เป็นความสุข?
เป็นความทุกข์?
เป็นความห่วงหา?
เป็นความเศร้า?
เป็นความท้อแท้?
เป็นความร้าวรานแทบขาดใจ?

เป็นความรู้สึกหลายหลากปนเปประดังกันเข้ามา...อย่างนั้นเหรอ

แล้วแต่ว่าเรื่องราวมันจะออกมาในรูปแบบไหน?
แล้วแต่ว่าเราจะมองมันในมุมมองใด?
แล้วแต่ว่าเราจะรู้สึกอย่างไร?
แล้วแต่ว่าเราจะยอมรับในสิ่งนั้นหรือไม่?
แล้วแต่ว่ามันจะเกิดขึ้นกับใคร?
แล้วแต่ว่าใครจะทำให้มันเกิด?



รักคือ...?
ไม่ว่ารักคืออะไรในนิยามของคุณ

แต่ไม่ว่ายังไง...รัก...ก็เป็นสิ่งที่อยู่คู่กับมนุษย์เสมอ

#14 By *-*นู๋บู่*-* on 2008-02-26 05:34

confused smile

#13 By *รักเร้น* on 2008-02-23 14:49

สวัสดีทั่นอาท . .
แวะมาเยี่ยม เผื่อจะมาอัพเดทเรื่องในชุมชน
แบบว่าอยากรู้ข่าวคราวที่อื่นๆ น่ะ 555+

มาเจอเรื่องสั้น . . แต่พอเห็นแค่ชื่อก้อพอจะเดาเรื่องได้ละล่ะ ช่วงนี้พล็อตนี้กำลังฮิต ยิ้งอ่านๆ ไป เจอคำว่า อธิบายยาก อะไรประมาณนี้ยิ่งใช่ไปกันใหญ่ หุหุ

ว่าแต่ . . จากชีวิตจริง นี่จากชีวิตใครหว่า อยากรู้ด้วยคน question

PS เห็นแจกข้อสอบ ศรว. ปีนึงนี่ผ่านไปเร็วจิงๆ เรายังจำตอนที่เราโดน อ.ภทรช แก้ฟามาโคของเรามาซะเละ ได้อยู่เลย sad smile

#12 By LiTt|e`r3d`r|diNg`h0od on 2008-02-22 02:16

ขอบคุณคับสำหรับคำแนะนำ ^^
big smile big smile big smile

#11 By Doru-Kun™ on 2008-02-20 23:19

อืม เปลี่ยว เหงา เศร้า เซ็ง
T_T

#10 By Maccaca_rhesus on 2008-02-20 19:22

วาเลนไทน์ที่หม่นหมอง
ถ้าเป็นเรื่องจริง
มันช่างก็ช่างน่าเศร้าจริง
ความรักไม่เข้าใครออกใครจริงๆ cry

#8 By on 2008-02-18 23:25

เขียนต่ออีกได้มั้ยคะ นะ นะ นะ
ผู้ชายอีกคคนคือใครคะ อยากรู้จบแบบนี้งง คะ
"และเปลี่ยนจากคนข้างกลาย กลายเป็นคนที่ห่างไกล"
คนข้างกาย หรือเปล่าคะ?

กะแล้วต้องเป็นแบบนี้
ตั้งแต่ปั้น(นามสมมติ)เอ่ยปากพูดลักษณะนี้
ที่บอกว่ายากเกินกว่าจะเข้าใจ
ในปัจจุบันนี้ คงเข้าใจกันมากขึ้นแล้ว
แต่มันยากที่จะยอมรับ
(แล้วยอมรับกับเข้าใจ มันคล้ายกันหรือ?sad smile )

บรรยายความรู้สึกได้น่าเศร้าจริงๆค่ะ
อ่านแล้วนึกถึงบรรยากาศและรับรู้ถึงความรู้สึกตัวละครได้

#5 By antzzer on 2008-02-17 22:34

อ่านอีกรอบ แต่คราวนี้ลองคิดว่าเป็นเหตุการณืของตัวเอง

มันเศร้ามากๆ เลย อยากจะร้องไห้



ผมว่านะ น่าจะมีภาคต่ออ่ะ

#4 By หูใหญ่ on 2008-02-17 21:14

ทุกสิ่งย่อมมีความหวัง

#3 By หูใหญ่ on 2008-02-17 21:05

ตอนแรกอ่านนึกว่านิยาย แต่อ่านถึงตอนจบนิยายจริงๆแต่เอามาจากเรื่องจริง....อึ้ง...จากไปพร้อม ชาย sad smile ว่าแต่ตอนนี้เธอคนนั้นเป็นไงอ่ะ ผ่านมานานยัง

#2 By ตุ้มเป๊ะ on 2008-02-17 18:38

- -''

รักแห่งสยาม เหอๆ

เคยมีเพื่อนคนนึงแอบชอบรุ่นพี่ ชอบมาสองปีกำลังจะขึ้นปีที่สาม ทั้งที่รู้ว่าเค้ามีแฟนเป็นสาวสวยในคณะก็ยังชอบอยู่ มีความหวังเล็กๆ น้อยๆ ไปตามเรื่อง

แต่อยู่ๆ ก็มารู้ว่า พี่คนนี้ชอบพอกับผู้ชายอีกคนนึงอยู่ ในขณะที่ยังคบกับผู้หญิงคนนั้นด้วย

หัวใจเพื่อนสลายเลยค่ะ ไม่รู้ว่าสลายไปมากกว่าเดิมรึเปล่า แต่ที่แน่ๆ แฟนของรุ่นพี่คนนั้นคงจะช้ำกว่าถ้ารู้ความจริง...sad smile

ปล. วาเลนไทน์ยังมีอีกหลายปีค่ะ - -

#1 By ดินสอทราย on 2008-02-17 17:03

Recommend