(¯`·._.·[ รัตนาดิศรานุทิน ]·._.·´¯)

"นี่น่ะเหรอ สิ่งที่ปั้นตอบแทนให้กับปลาในวันนี้
ตอบแทนให้กับทุกๆ สิ่งที่ปลามีให้กับปั้น
หรือว่าที่ผ่านมา สิ่งที่ปลาทำไป มันไม่มีค่าอะไรเลย"

นัยน์ตาก่ำแดงของหญิงสาว เอ่อคลอด้วยน้ำตาอันผ่าวร้อน
และล้นหลั่งลงอาบสองแก้ม สะท้อนแสงไฟระยับ
ริมฝีปากสั่นเครือ น้ำเสียงแหบพร่า สะอึกสะอื้น
เมื่อใครอีกคนซึ่งยืนต่อหน้าเธอ กำลังจะเปลี่ยนฐานะไปจากเดิม
เปลี่ยนจากความสนิทสนม กลายเป็นความห่างเหิน
และเปลี่ยนจากคนข้างกาย กลายเป็นคนที่ห่างไกล

"เดี๋ยวก่อนสิปลา ปลาฟังปั้นก่อน, ปั้นไม่ได้ตั้งใจให้..."

"...ปั้นชอบบอกว่าปลาไม่มีเหตุผล," เธอตัดบท,
"แต่คราวนี้ปั้นมีเหตุผลมากกว่าปลาหรือไง..."
กำปั้นน้อยๆ ระดมรัวเข้ากลางอกของชายหนุ่ม
แต่เขารับไว้ได้ทัน หลังจากพลาดไปสองสามครั้ง

"ปลา...ใจเย็นก่อนสิ ปั้นมีเหตุผล แต่ปั้นบอกปลาไม่ได้
มัน...มันยากเกินจะบอก มันยากเกินกว่าที่ปลาจะเข้าใจ"
ชายหนุ่มพยายามทำสีหน้าสงบนิ่ง สะกดอารมณ์
จนเธอหยั่งอารมณ์ของเขาไม่ได้เลย, แม้สักนิด,
นี่เขากำลังเสียใจกับคำพูด โล่งใจกับคำพูด
หรือรู้สึกสะใจที่ได้พูดคำๆ นั้นออกมากันแน่

"สามปี สามปีแล้วนะปั้น สามปีที่ปลารู้จักปั้น
สามปีที่เราคบกัน สามปีที่...มีแค่ปั้นคนเดียว
ปั้นคิดว่าสามปีมันไม่พอที่ปลาจะเข้าใจปั้นรึไง
หรือปั้นไม่เคยคิดว่าปลาจะเข้าใจปั้นเลย"

"มันไม่ใช่อย่างนั้นนะปลา ปลาเชื่อปั้นสิ
ปั้นรู้ว่าปลาเข้าใจปั้น ปั้นรู้ว่าปลารักปั้น และปั้นก็รักปลา
แต่...ปั้นขอสักเรื่องได้ไหม...แค่เรื่องนี้เท่านั้น...
...มันยากนะปลา มันยากเกินกว่าที่ปั้นจะอธิบายให้ปลาเข้าใจ
แม้ตัวปั้นเอง ปั้นยังบอกตัวเองไม่ได้เลยว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง
ปั้นไม่รู้ ปั้นยังไม่เข้าใจ แต่มันเกิดขึ้นแล้ว ปั้นไม่กล้าหลอกตัวเอง
ปั้นไม่อยากปิดบังปลาอีกต่อไป มันคงจะดีกว่าถ้าปั้นพูดความจริง
และมันคงจะดีกับเราทั้งสองคน หากว่าเรา..."

"...เลิกกัน, ใช่ไหมล่ะที่ปั้นต้องการ", นิ่งกันไปพักหนึ่ง,
"ปั้นเป็นคนบอกปลาเอง ว่าเราคงไปด้วยกันไม่ได้...
...ปลาไม่รู้หรอกนะ ว่าเหตุผลของปั้นคืออะไร
เพราะปั้นไม่เคยคิดจะบอกปลาเลย เอาแต่บอกว่ามันยาก
เอาแต่บอกว่าปลาไม่มีวันจะเข้าใจมันได้ แต่มันคืออะไรกันล่ะ..?"

เธอมองหน้าเขาด้วยความสงสัย ปนเจ็บช้ำ
ความรู้สึกที่เคยเข้าใจ เคยอบอุ่นใจทุกครั้งที่อยู่เคียงข้าง
กลับกลายเป็นความเหน็บหนาวเข้าเกาะกุม กรีดลึก
นี่น่ะหรือ คนที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพียงคนเดียวที่เข้าใจเธอ
นี่น่ะหรือ คนที่เธอเคยคิดจะฝากความรัก ฝากชีวิตเอาไว้
นี่น่ะหรือ คนที่เธอเคยคิดว่าเข้าใจเขามากที่สุด
แต่ในวันนี้ เขาเป็นเหมือนกับคนแปลกหน้าที่บังเอิญมาพบกัน
และกำลังพูดอะไรสักอย่าง ที่เธอไม่มีวันรับรู้และเข้าใจได้เลย

"...มันคงจะยากจริงๆ แหละปั้น จนถึงตอนนี้ ปลายังนึกไม่ออกเลย
ว่าเหตุผลอะไรที่จะสำคัญไปกว่าความรัก ที่เราเคยมีให้กัน
ปลานึกไม่ออกเลย จริงๆ นะปั้น จริงๆ นะ..."

เธอซบหน้าลงกับสองมือ สะอื้นไห้ หัวใจนั้นล่องลอยไปไกล
แล้วโผเข้าซบแผ่นอกของเขา ทิ้งตัวในอ้อมแขนที่คุ้นเคย
สัมผัสความอบอุ่นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่มันจะจางหายไป
และก่อนที่ความคุ้นเคยนั้น จะเป็นแค่ความเคยคุ้น
ภาพความหลังที่เคยผ่าน ย้อนกลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง
ตั้งแต่ครั้งแรกได้พบกัน ครั้งแรกที่เขาบอกรักเธอ
ผ้าพันคอที่เธอเคยถัก เค้กวันเกิดที่เธอเคยทำ, มอบให้ด้วยหัวใจ,
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความสุขเมื่อครั้งที่ทั้งสองคนได้อยู่เคียงข้างกัน
แต่ละภาพฉาก แต่ละวันเวลา ผลัดกันฉายซ้ำไปมาอย่างสับสน
ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า เหมือนกับภาพยนตร์ที่ไม่มีวันจบสิ้น

ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยมีใคร และตอนนี้เธอก็ไม่ต่างไปเดิม
เธอยังคงเป็นเธอ อยู่กับหัวใจของตัวเอง จมกับความรู้สึกของตัวเอง
มีเพียงความทรงจำที่แสนดีและปวดร้าว ผ่านเข้ามาคั่นกลางเท่านั้น
หยาดน้ำตาค่อยๆ รินไหลลงอาบแก้ม ร้อนผ่าวจนรู้สึกได้
แต่ทำไมหนอ ในหัวใจของเธอจึงเหน็บหนาวเหลือเกิน

"...ปั้น, ปลาคงไม่มีวันรู้เหตุผลของปั้น, ไม่รู้เลย,
แต่ปลาอยากเข้าใจ ปลาอยากให้เราจบกันด้วยความเข้าใจ
อย่างที่ปั้นเคยบอกปลา ว่าปลาเป็นคนไม่มีเหตุผล
ความเข้าใจของปลาคราวนี้ ก็ไม่ต้องการเหตุผลอีกเหมือนกัน
เพียงแต่ปลาอยากให้ปั้นรู้ ว่าปั้นคือผู้ชายคนแรกในใจของปลา
และจะเป็นผู้ชายคนเดียวในใจตลอดไป, ตลอดไปจริงๆ"

รอบข้างสงบเงียบ ตอบรับความรู้สึกของทั้งสองคน
หากจะมีสิ่งใดทำลายความสงบเงียบนั้นได้
ก็คงมีแต่เสียงสะอื้นของเธอ และเสียงลมหายใจของเขาเท่านั้น

เวลาเหมือนหยุดนิ่ง,
เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขา ด้วยความอาลัย
ระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เค้นเป็นคำพูดอย่างยากเย็น
"...ไปเถอะปั้น, ไปตามทางที่ปั้นต้องการ ตามที่ใจปั้นเรียกร้อง
ปลาจะไม่รั้งปั้นไว้ เพราะรู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้เลย
ปลารักปั้น ปลาไม่อยากให้ปั้นต้องลำบากใจ
ไม่ต้องฝืนหัวใจตัวเองหรอก, ปลาเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง,
ปลาคิดว่าปลา เข้าใจ...", คำสุดท้ายนั้นแผ่วเบาเหลือเกิน
จนคิดว่ามีเพียงเขาและเธอเท่านั้นที่จะได้ยิน

เขาคลายอ้อมกอดสุดท้าย บรรจงลูบผมของเธออย่างแผ่วเบา
ชายหนุ่มกล่าวคำอำลาเพียงสั้นๆ แต่ยาวนานในความทรงจำ
เธอไม่เคยคิดเลย นับจากวันแรกที่พบกัน จากวันแรกที่มอบใจ
วันนี้...เธอต้องกลับมายืนเดียวดายอีกครั้ง พร้อมกับความเจ็บช้ำ
ทนมองคนที่เธอรัก เดินจากไปกับ ผู้ชาย อีกคน, จนลับสายตา...

...

...

หมายเหตุ : เรื่องนี้เขียนขึ้นจากเค้าโครงเรื่องจริง
เป็นคำบอกเล่าจากคนอื่น เก็บมาแต่งเติมเป็นเรื่องราว
ชื่อตัวละครเป็นเพียงชื่อสมมติ ไม่ได้ตั้งใจระบุตัวบุคคล
เพียงแค่ต้องการเพิ่มเติมอรรถรสในคำพูด ก็เท่านั้น
เรื่องราวทั้งหมด ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคนเขียนแต่อย่างใด

ปล. ปีนี้ฉลองวาเลนไทน์อย่างเดียวดายอีกครั้ง =_=

ของแถม สำหรับน้องๆ ที่ต้องสอบ ศรว. ขั้นที่ ๑
สรุปเนื้อหา Gross Anatomy เรื่อง Lower Limb
เชิญ download เพื่ออ่านทบทวนได้ตามสบาย

ขอบคุณสำหรับทุก comment นะครับ