(¯`·._.·[ รัตนาดิศรานุทิน ]·._.·´¯)

กลางถนนสายนั้น...
เด็กหญิงยืนร้องไห้ฟูมฟาย น้ำตาอาบสองแก้ม
งอแง อาลัยเจ้าลูกโป่งสวรรค์ใบน้อย ที่ล่องลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า
สมดังชื่อที่คนตั้งให้กับมัน ว่า "ลูกโป่งสวรรค์"
ฉะนั้น จุดมุ่งหมายของมันก็คือ "สวรรค์" ที่อยู่ข้างบน
เมื่อได้โอกาสหลุดพ้นจากมือของสาวน้อยคนนั้นแล้ว มันก็เป็นอิสระ
จึงล่องลอยไปตามใจหวัง ปล่อยให้สาวน้อยยืนร้องไห้อยู่อย่างนั้น
โดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามองเลยแม้แต่น้อย

...

...

เจ้าลูกโป่งรู้ดี ว่าสิ่งที่ทำนั้นไม่ถูกต้อง
กับการที่มันพยายามลอยหนีห่างจากเด็กน้อยคนนั้นไป
และปล่อยความโศกเศร้าอาลัยเอาไว้กับเธอในเบื้องหลัง
แต่...จุดมุ่งหมายของมันนั้นยิ่งใหญ่กว่ามากนัก
ยิ่งใหญ่กว่าที่จะคิดผูกพันตัวเองไว้กับใครสักคน ที่ดูไร้ค่า
ยิ่งใหญ่กว่าจะผูกมัดตัวเองไว้กับพื้นดินเบื้องล่าง ที่ต่ำต้อย
ซึ่งเปรียบกับการล่องลอยสู่ "สวรรค์" ที่มันใฝ่ฝันไม่ได้เลย

ลูกโป่งน้อยลอยสูงขึ้นไปทุกที ทุกที
อากาศภายนอกเบาบาง หนาวเย็นจับขั้วหัวใจ
รอบข้างไม่มีใคร นอกจากท้องฟ้าสีครามที่เริ่มหม่นลงไป
ราตรีขยับเข้ามาใกล้ทีละนิด ดวงอาทิตย์กำลังจะเข้านอน
ก่อนที่ดวงจันทร์และดวงดาวจะค่อยๆ เผยตัว
บนฟากฟ้าที่ไม่มีใคร ลูกโป่งน้อยรู้สึกอ้างว้าง เดียวดาย
มันเริ่มเข้าใจความรู้สึกของเด็กหญิงคนนั้นมากขึ้น
เข้าใจความโหยหา เข้าใจว่าการไม่มีใครเคียงข้างนั้นโหดร้ายแค่ไหน
และเริ่มเข้าใจ ว่าความรักที่เด็กหญิงเคยมีให้กับมันนั้นมีคุณค่าเพียงไร

...

...

ผ่านไปหลายวัน กับการเดินทางที่เดียวดาย
ผ่านดวงอาทิตย์ที่แผดจ้า และจันทราที่เยือกเย็น
ดาวนับพัน พากันหัวเราะเยาะเย้ยมันอยู่ทุกค่ำคืน
ว่าเป็นแค่ "ลูกโป่งธรรมดา" ยังกล้าคิดจะไปให้ถึงสวรรค์ ?
มันเริ่มอ่อนล้า โรยแรง ความพยายามนั้นค่อยๆ เลือนหายไปทุกที
อากาศรอบตัวที่เบาบาง ทำให้อากาศภายในตัวมันเริ่มปั่นป่วน
เม็ดอากาศที่ซ่อนอยู่เริ่มแตกตัว เกิดประจุไฟฟ้า ขยายขนาดจากเติม
ร่างกายของลูกโป่งน้อยเริ่มโป่งตึง บางแห่งมีรอยแตกลาย
มันปวดหัว อึดอัด รู้สึกราวกับว่าร่างกายจะระเบิดออกมา

คืนนั้น.., เกิดอากาศแปรปรวน เมฆหม่นลอยอยู่ทั่วท้องฟ้า
เมฆก้อนหนึ่งได้พบกับลูกโป่งน้อย ที่ตอนนี้โป่งตึงเป็นลูกโป่งใหญ่
นึกแปลกใจในท่าทีอยู่ไม่น้อย ว่าลูกโป่งอะไรลอยมาถึงเพียงนี้
จึงเข้าไปทัก ว่า "เจ้าลูกโป่งเอ๋ย ลมอะไรหนอพัดพาเจ้ามาไกลถึงที่นี่ได้"

"ไม่ใช่ลมอะไรหรอก พี่เมฆ", ลูกโป่งตอบ
"...ฉันหนีมาจากพื้นโลก และกำลังจะลอยไปให้ถึงสวรรค์,
ฉันเป็นลูกโป่งสวรรค์น่ะ เลยจะไปให้ถึงสวรรค์อย่างที่คนอื่นบอกมา"

"แล้วเจ้าได้พบสวรรค์อย่างที่เจ้าหวังหรือยังเล่า, ลูกโป่งเอ๋ย ?"

"ยังไม่เห็นเลย, พี่เมฆ,
ฉันล่องลอยอย่างไร้จุดหมาย ล่องลอยอย่างนี้มาหลายวัน
ยังไม่เห็นที่ที่พอจะเป็นสวรรค์อย่างที่ฉันคิดไว้เลย
มีแต่ความอ้างว้าง มีแต่ความเงียบเหงาที่อยู่รอบกาย
ฉันเหนื่อยเหลือเกินแล้ว...", ลูกโป่งน้อยนิ่งเงียบไปชั่วครู่,

"...ว่าแต่พี่เมฆล่ะ, พี่ลอยอย่างนี้มานาน พี่เคยเห็นสวรรค์บ้างไหม ?
พอจะบอกทางกับฉันได้ไหมว่าสวรรค์น่ะไปทางไหน ?
ฉันจะได้ไปให้ถึงที่นั่นสักที ฉันอึดอัดเหลือเกิน..."

"ลูกโป่งเอ๋ย.., ข้าไม่เคยเห็นสวรรค์อย่างที่เจ้าพูดถึงหรอกนะ
และข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสวรรค์ที่เจ้าหวังนั้นเป็นอย่างไร
ข้ารู้เพียงว่า แค่ข้าได้ล่องลอยไปมาบนท้องฟ้าอย่างนี้ ข้าก็มีความสุขแล้ว
ไม่เห็นจะต้องหวังให้ถึงสวรรค์อะไรนั่นเลย...

"...เจ้าจงดูข้าเถิด ว่าข้านั้นเป็นเช่นไร
ใจของข้านั้นโปร่งสบาย ร่างกายของข้าไม่ยึดติด
ข้าอาจล่องลอยไปไหนมาไหนได้ เปลี่ยนรูปร่างได้ดั่งใจปรารถนา
บางคราวข้าอาจกลายเป็นเม็ดฝน เพื่อลงไปหยอกล้อกับผืนดิน
กลายเป็นสายน้ำ เป็นลำธาร เพื่อพูดคุยกับหมู่ปลามากมาย
ก่อนจะลอยตัวกลับขึ้นมาทักทายเพื่อนเมฆบนท้องฟ้าอีกครั้ง...

"...ข้าไม่รู้ว่าสวรรค์นั้นมีจริงหรือไม่ และไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ใด
สิ่งที่ข้ารู้ คือข้ามีความสุขกับสิ่งที่ข้าเป็น
นั่นก็เทียบเท่ากับว่า ข้าได้อยู่ในสวรรค์ของข้าแล้ว...,
ชีวิตที่มีความสุข อบอุ่นด้วยความรักและมิตรภาพ
อาจจะสุขมากกว่าความเดียวดายบนสวรรค์ที่เจ้าหวังก็เป็นได้
เจ้าลองตรองดูให้ดีเถิด, ลูกโป่งเอ๋ย...", แล้วเมฆหม่นก็ลอยจากไป

ในยามนี้...ลูกโป่งน้อยคิดถึงเด็กหญิงเหลือเกิน
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ สัมผัสที่แผ่วเบาจากอุ้งมือน้อยๆ ของเธอ
เหมือนจะย้อนกลับมาแจ่มชัดความทรงจำของมันอีกครั้ง
มันจากเธอมานาน นานเหลือเกิน นับแต่วันแรกที่หนีเธอมา
ป่านนี้เธอจะเป็นอย่างไร เธอจะยังร้องไห้อยู่อย่างนั้นหรือเปล่า
เธอจะยังคิดถึงมันอยู่หรือไม่ ? มันไม่อาจล่วงรู้ได้เลย
ภายในใจของมันเจ็บปวด ร่างกายบอบช้ำเกินทน
อากาศภายในปั่นป่วน โถมกระแทกอยู่ตลอดเวลา
ตัวมันโป่งตึงขึ้นเรื่อยๆ กลายเป็นรอยริ้วรอบตัว ผิวเต่งบาง
มันปวดหัว อึดอัด รู้สึกราวกับว่าร่างกายจะระเบิดออกมา
พร้อมๆ กับความสูงของ "สวรรค์" ที่มันพยายามลอยขึ้นไป...

...

...