บ้านฉันเป็นห้องเสื้อ, คุณป้าเป็นช่างตัดเสื้อ
ฉันจึงคลุกคลีอยู่กับงานเย็บปักถักร้อยมาตั้งแต่เด็ก
แต่ที่ว่าคลุกคลี คงไม่ถึงขนาดทื่ทำเป็นทุกอย่างหรอก
และก็ไม่ใช่ว่าทำอย่างสวยงามอะไร
เพราะความที่เป็นเด็กผู้ชาย ความสนใจเลยมีอยู่ไม่มาก
เอาแค่ทำงานพื้นฐาน พอได้ฝึกใช้มือ ใช้สายตา และฝึกถีบจักร
พอได้เย็บ ปะ ชุน ด้วยตัวเองได้ ทำงานฝีมือส่งอาจารย์บ้าง, ก็คงพอ

แต่ถึงจะต้องการแค่นั้น
เวลาว่างๆ คุณป้าก็มักจะชวนมานั่งคุยนั่งเล่น เป็นเพื่อนแก้เหงา
แล้วก็คอยสอนงานเล็กๆ น้อยๆ ให้ฉันหัดทำอยู่เสมอ
ทั้งการสอยตะเข็บ เย็บรังดุม ปะฟันปลา ด้นถอยหลัง
มันก็อาจจะง่ายนะ ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงที่มีความชอบอยุ่เป็นทุนเดิม
แต่กับฉันแล้ว ให้มานั่งอย่างนี้ มันก็เหมือนกับการจับปูใส่กระด้งดีๆ นี่เอง

บ่อยครั้งที่ฉันทำ ฉันจะรีบทำให้มันเสร็จไวที่สุด
เวลาด้นถอยหลัง หรือทำอะไรก็ตาม
ฉันจะดึงเส้นด้ายออกมาให้ยาว, เกินกว่าช่วงวา,
เอาแบบที่ว่า ตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันไม่ต้องสอยเข็มซ้ำอีกเลย

มันก็ดูสะดวกดีนะ แบบนี้ ทำรวดเดียวจบไปเลย
เคยสงสัยเหมือนกัน ว่าทำไมคุณป้าถึงชอบตัดๆ ต่อๆ อยู่ได้ตั้งหลายที
เพราะเวลาสอยเข็มแต่ละทีน่ะ ลำบากจะตายไป
แถมบางทียังต้องวานให้ฉันเป็นคนสอยให้อีก...เออ...

แต่แล้ว พอลงมือเอง,
ทุกครั้งที่ลงเข็มไป พร้อมกับด้ายที่ยาวเกินวา,
เส้นด้ายเจ้ากรรมก็พันกันเป็นปมซะทุกที
จากความคิดเดิม ที่กะว่าจะทำรวดเดียวให้เสร็จ
กลับต้องคอยระวัง คอยสะกิดปมที่พันกันให้หลุดอยู่เรื่อย
แทนที่จะเสร็จเร็ว กลายเป็นว่า ต้องเสียเวลาขึ้นอีกเท่าตัว
แถมงานที่ทำก็เป็นปุ่มถั่วงอก เรียงรายเป็นทาง

มีอยู่ครั้งหนึ่ง คุณป้าคงจะทนไม่ไหว
ในความใจเร็วด่วนได้ของฉันเอง
เลยดึงเอางานที่ฉันกำลังทำอยู่ในมือ ไปทำเอง...

"...เวลาที่ทำงานพวกนี้ สิ่งสำคัญคือต้องใจเย็น
ไม่ใช่ใจร้อน คิดแต่จะทำให้เสร็จๆ ไปเท่านั้น
เพราะถ้าทำอย่างนั้น งานที่ออกมาก็จะดูไม่สวย ไม่ได้เรื่อง
นอกจากคนอื่นจะดูถูกฝีมือเราแล้ว ยังเสียเวลาเปล่าอีกด้วย..."

คุณป้าบอกฉันอย่างนั้น...

หัวใจของงานเย็บผ้า อยู่ที่ความตั้งใจ และรักที่จะทำ
เข็มแต่ละเข็มที่ปักลงไป ต้องทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มที่
ความยาวของด้าย ก็ต้องเพียงพอและเหมาะสมกับงานที่ทำ
ไม่จำเป็นหรอก ที่จะเตรียมด้ายยาวๆ เอาไว้ก่อน
เพราะถ้าเส้นด้ายมันยาวเกินไป ตอนที่ปักเข็ม ด้ายมันก็จะพันกัน
หรือถ้าเราเตรียมเส้นด้ายเอาไว้สั้นเกินไป
พอทำไปได้แป๊บเดียว ก็ต้องต่อด้ายใหม่ สอยเข็มใหม่
มันก็เกินความจำเป็น จนกลายเป็นน่ารำคาญไป

ความยาวของเส้นด้าย จึงต้องพอเพียงและพอเหมาะ
ไม่ยาว ไม่สั้นจนเกินไป เอาให้เหมาะกับช่วงความถนัดของตัวเอง
ถ้ามันไม่ถนัดแล้ว ฝืนทำไปก็เท่านั้น

เหมือนกับการทำงานอื่นทั่วไปน่ะแหละ
ถ้าหากเราทำเพียงสักแต่ว่าทำ หวังแต่จะรีบทำให้เสร็จ
ทำอะไรเกินเลย เกินความถนัด เกินความเหมาะสมของตัวเอง
ก็เหมือนกับด้ายยาว ที่เกิดปมถั่วงอก หรือด้ายสั้น แล้วก็ต่อกันจนเบื่อ
แทนที่งานจะเสร็จสวยงาม สมบูรณ์ตามที่ใจหวังจะให้เป็น
กลับจะกลายเป็นงานที่บกพร่อง เชื่องช้า ไม่สมบูรณ์
สุดท้าย, เวลาที่ใช้ไปทั้งหมด ก็กลายเป็นสูญเสียอย่างเปล่าดาย
ไร้คุณค่า ไม่เกิดประโยชน์อะไรเลย...

ถ้ารู้จักประเมินงานที่ทำ ร่วมกับความสามารถของตัวเอง
วางตัวให้เหมาะสม สั้นยาวได้ที่ ตึงหย่อนพอควร
เราก็จะทำงานได้สะดวก คล่องตัวมากขึ้น
านที่ทำก็สำเร็จได้ตามมุ่งหวัง คุ้มค่ากับเวลาที่ทุ่มเทลงไป...

ตั้งแต่วันนั้นมา, ทุกครั้งที่เย็บผ้า
ฉันก็เลือกที่จะดึงด้ายแค่ให้พอตึงมือ
อาจจะต้องต่อด้ายเพิ่ม สอยเข็มซ้ำในบางครั้ง

แต่มันก็ดีกว่ามานั่งแก้ปม, ที่ลำบากกว่ากันเยอะ !!



ห้องประชุม เง็ก มณีจักร์
ตึกอัษฎางค์ ชั้น ๑๐ ด้านทิศเหนือ โรงพยาบาลศิริราช
วันสุดท้ายที่อยู่แผนกอายุรศาสตร์

Comment

Comment:

Tweet

คงชอบงานเขียนมาก เปลี่ยนกันมั้ยเรียนเอกไทยไม่เคยเขียนอะไรที่มีสาระได้แบบนี้เลย อิจฉาจัง ชอบงานเขียนนี้มากเลย แอบเข้ามาคงไม่ว่านะค่ะ

#4 By ภาริสา on 2007-12-30 22:52

เข้ามาอ่านงานเขียน เขียนได้ดีมาก
น่าสนใจ เป็นตัวของตัวเองดี
ถ้าเดาไม่ผิดคงเป้นงานอดิเรกที่ชื่นชอบ
ทำได้ดีนะ ขอเอาใจช่วยทั้งเรื่องชีวิต
และการงานขอให้ประสบความสำเร็จทุกอย่างเลย ชื่นชมค่ะ

#3 By ดอกไม้จ้า (222.123.211.24) on 2007-07-14 08:28

ช่วงนี้งานเยอะเหรอคะ

ไม่ค่อยได้เจอพี่หมอออนเอ็มเลย

เป็นกำลังใจให้นะคะ
กำลังฝึกเย็บแผลสินะ

Recommend