(¯`·._.·[ รัตนาดิศรานุทิน ]·._.·´¯)

ไม่กี่นาที หลังจากที่วางหูโทรศัพท์ไป
เสียงริงโทนเก่าๆ ก็ดังขึ้นติดต่อกัน...

"เฮ้ย...อาร์ท, เรามีเรื่องอยากคุยกับแกว่ะ !!"

...

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา, ที่ศิริราช, ฝนตกทุกวันเลย
ได้ยินข่าวบอกว่า มีฝนฟ้าคะนองทั่วบริเวณภาคกลาง
เพราะหย่อมความกดอากาศต่ำจากจีน ปะทะกับลมอันดามัน
เกิดเป็นพายุ พัดกระหน่ำติดต่อกัน ทั้งเช้า, เย็น, กลางคืน
เล่นเอาจนผ้าที่ซักตากเอาไว้ ไม่แห้งสักที

เมื่อก่อนนี้ ตั้งแต่ยังเป็นเด็กอยู่ที่ต่างจังหวัด
ฉันเคยคิดว่า เวลาที่มีฝนตก มันคงจะตกพร้อมกันทั่วทั้งฟ้า
ไม่ว่าฟ้านั้นจะเป็นฟ้าที่ฉันมองเห็น หรือเป็นฟ้าที่ไกลออกไป
และก็เชื่ออย่างนั้นอยู่นานทีเดียว จนทุกครั้งที่ฝนตกหนัก ยังรู้สึกกลัว
กลัวว่าน้ำจะล้นจนท่วมโลกให้จมลงไป
แล้วฉันทำอย่างไรดี..?

จนเมื่อเข้าเรียนชั้นประถมโน่นแหละ ถึงรู้ความจริง
ว่า ฝนน่ะ จะตกได้ก็เพียงแค่เมฆไม่กี่ก้อนเท่านั้นแหละ
ส่วนเมฆอีกร้อยพันหมื่นก้อนอื่น ก็ยังคงขาวนวลอยู่เหมือนเดิม

ใช่ !!!,
นั่นคือความจริงของธรรมชาติ
ขนาดธรรมชาติเอง ยังลำเอียงให้เห็นอยู่ชัดๆ
แล้วนับประสาอะไรกับชีวิตของคนเรา ที่เอาแน่เอานอนไม่ได้เลย

...

หลังจากที่ฉันเพิ่งจะโทรศัพท์คุย, แซวเพื่อนกับแฟน
โทรศัพท์อีกสาย ที่ดังขึ้นตามมา กลับเป็นเรื่องที่ตรงข้ามกัน
อย่างที่ฉัน - คนรับฟัง - ทำใจรับแทบไม่ทัน

"..., ...,"

"แกรู้มั้ย...,
ว่า ถ้าหากเค้าเดินมาบอกกับเราตรงๆ พูดกับเราตรงๆ
บอกให้ชัดๆ ไปเลยว่า เค้ากับเราไม่เหมือนเดิมแล้ว
เราก็คงยอมทำใจ ยอมรับความเป็นจริง
อย่างน้อยก็รู้ชัดๆ ไปเลยว่าอะไรเป็นอะไร...

"แต่แกรู้มั้ย...,
ว่าสิ่งที่เจ็บปวดกว่าการได้ยินคำๆ นั้นคืออะไร ?
มันคือการที่เค้าไม่พูดอะไรเลย แต่ค่อยๆ เดินห่างออกไปทุกที
อย่างนี้มันเจ็บกว่า, แกว่ามั้ย ?,
เพราะเราก็ได้แต่นั่งคิดอยู่คนเดียว หวาดกลัวอยู่คนเดียว
กลัวว่าอะไรที่คิด อะไรที่กลัว มันจะเป็นจริงขึ้นมา
กับคนที่เคยอยู่ใกล้ชิดกัน แล้วห่างไป ไม่พูดอะไรซักคำ
ถ้าเป็นแก...แกจะรู้สึกยังไง..?"

ถ้า "ความรัก" คือการค้นพบของคนสองคน
จากสิ่งที่มีอยู่ภายในใจของกันและกัน
บางคน, บางคู่ อาจใช้เวลาเพียงชั่วข้ามคืน
บางคน, บางคู่ อาจใช้เวลาอยู่นานกว่าจะพบ
ในขณะที่อีกหลายคน, หลายคู่ มองข้ามสิ่งที่สำคัญที่สุดไป
หรืออาจเข้าใจผิด คิดว่าตัวเองเจอสิ่งที่ใช่, อย่างหลอกตัวเอง,
ทั้งที่จริงๆ แล้ว...ไม่ใช่เลย

แล้วเมื่อไหร่ล่ะ ที่จะมั่นใจได้
ว่าสิ่งที่ค้นพบนั้น เป็นสิ่งที่ใช่จริงๆ
และเป็นสิ่งที่ใช่สำหรับทั้งสองคน..?

ยังมีคำพูดอีกหลายคำ ที่ฉันขอเก็บเอาไว้ ไม่อาจบอกได้
แต่มันทำให้ฉันอึ้ง ทึ่งกับความรู้สึกลึกๆ ของเพื่อนคนนี้
การเรียนรู้ชีวิต คงไม่ใช่แค่การอ่านจากหนังสือ, ศึกษาจากตำรา
แต่คือการรับรู้ เรียนรู้จากประสบการณ์จริง กลั่นเป็นผลึกความคิด
คล้ายกับสีในจาน ที่คอยระบายฉากหลังของความทรงจำ

มันก็แปลกดีนะ,
ในขณะที่เพื่อนคนหนึ่ง เพิ่งจะเริ่มปลูกต้นรัก
กำลังรดน้ำ พรวนดิน ใส่ปุ๋ย ประคับประคองต้นรักนั้นให้เติบโต
เพื่อนอีกคน กลับต้องใช้ความพยายามอย่างหนัก
ที่จะยื้อชีวิตต้นรักที่กำลังเหี่ยวเฉา และยังอาลัยกับดอกของมันที่ร่วงหล่นลงไป

...

ถ้าสักวัน, ฉันสามารถบินได้เหมือนอย่างนก
ล่องลอยบนท้องฟ้า แล้วเหลียวมองกลับมาบนพื้นดิน
พื้นดินกว้างใหญ่ ที่บันทึกเรื่องราวต่างๆ ของชีวิต เก็บเอาไว้มากมาย
ทั้ง ความสุข, ความทุกข์, หัวเราะ, ร้องไห้
บางแห่งอาจดูสว่างไสว มีแสงสีสันสวยงาม ชวนชื่นชม
บางแห่งอาจดูมืดมน เป็นสีเทาหม่นหมอง ไม่สดใส
ผสมผสาน, สอดแทรก, คละเคล้ากันไป
หากได้มองเห็นความจริงของชีวิต และเข้าใจความจริงนั้น
ชีวิตนี้, ลมหายใจนี้, คงจะรู้สึกดีไม่น้อย...

โลก เป็นเหมือนกับโรงละคร ที่มีอยู่หลายโรง หลายมุมมอง
ขึ้นอยู่กับว่า เราจะเลือก หรือเดินพลัดหลงเข้าไปในโรงละครโรงใด
และขึ้นอยู่กับว่า เราจะเลือก หรือสะดุดลงนั่งที่ที่นั่งใด
แต่ละภาพที่ปรากฏ ย่อมมีทั้งความเหมือน ความแตกต่าง
มีการยอมรับ การต่อต้าน, พอใจหรือไม่พอใจ เกิดร่วมกันไป

ชีวิต คงเอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้
บางครั้งมันก็สุข บางครั้งมันก็ทุกข์
หรือบางครั้งมันก็มาพร้อมๆ กันได้ทั้งสองอย่าง จนทำใจรับไม่ทัน
คงไม่ต่างอะไรกับสายฝน ที่ไม่เคยจะตกพร้อมกันทั้งฟ้า
เมื่อยามที่ฟ้าคลึ้ม ใครเล่าจะบังคับฟ้าได้
เมื่อยามที่ฝนตก ใครเล่าจะบังคับฝนได้
ใครเล่าจะเป็นคนสั่งว่าให้ฝนตกตรงนี้ ตรงนั้น หรือทั้งหมด
แน่นอน...ไม่มีใครทำได้เลย...

และใครเลยจะรู้ว่า
ในขณะที่ท้องฟ้ากำลังชุ่มชื่น จนฉ่ำย้อยลงมา ณ บริเวณนี้
ยังมีที่อื่นใด ที่กำลังรอคอยหยาดฝนอยู่ จนแทบขาดใจ...

เพื่อนของเราชื่อความเหงา : บอย ตรัย ภูมิรัตน์

ตั้งแต่วันอาทิตย์ที่ ๑๓ พฤษภาคม นี้ ต้องขึ้นรับผู้ป่วยที่แผนกอายุรศาสตร์
ขออนุญาตหายตัวจากบล็อกไปชั่วคราว ซักประมาณสัปดาห์

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์ครับ