(¯`·._.·[ รัตนาดิศรานุทิน ]·._.·´¯)

ยุทธมโหรีกระหึ่มกึกก้องไปทั่วสมรภูมิทุ่งราบกุรุเกษตร
เสมออาณัติสัญญาณแห่งรณยุทธการระหว่างพยุหพลทั้งสองฝ่าย
ฝ่ายหนึ่ง มี ภีษฺม และ ทุรฺโยธน เป็นผู้บัญชาการทัพกุรุวงศ์
พร้อมด้วยเหล่าราชบุตรแห่งองค์ ธฺฤตราษฺฏรฺ ราชา
อีกฝ่าย มี อฺรชุน เป็นจอมทัพปาณฺฑวราช
ประทัพเหนือสุวัณณาสน์ราชรถ อัน กฺฤษฺณ ทรงสารถี
นำทัพเหล่าขุนศึกผู้แกร่งกล้า เข้าประจัญหน้าอริราชศัตรู

มหาภารตยุทธ์ ระหว่างกุรุวงศ์และปาณฺฑวราช เริ่มขึ้นแล้ว
ณ เบื้องหน้าท้าวอฺรชุน คือ ภีษฺม โทรณาจารย์ และเหล่าขุนพลเการพ
ซึ่งพลหาญทั้งหลายเหล่านี้ ล้วนมิใช่บุคคลใดอื่นไกล
หากเป็นพระญาติวงศ์ เป็นพราหมณาจารย์ผู้อนุสาสน์อฺรชุนมาแต่เดิม
เมื่อแลเห็นเหล่าญาติของตนมาประชุมกัน ณ ทุ่งราบกุรุเกษตร
ด้วยใจกระหายอยากในการสงคราม และปรารถนาชิงราชสมบัติกันเช่นนี้แล้ว
จิตใจของท้าวอฺรชุนก็พลันระย่อท้อถอยเป็นทวี
แขนขาบังเกิดความอ่อนล้า ปากแห้งผาก ร่างกายสั่นเทา
ขนตามตัวลุกชันด้วยความสยดสยองเป็นที่ยิ่ง
แม้คาณฺฑีวธูก็ร่วงหล่นจากมือ ยังความร้อนผ่าวแทรกซ่านไปทั่วสรรพางค์
มิอาจดำรงกายให้มั่นคงได้ดังเดิม ประหนึ่งหัวใจจะหยุดเต้นไปฉะนั้น

...นิมิตฺตานิ จ ปศฺยามิ วิปริตานิ เกศว
น จ ศฺรโยนุปศฺยามิ หตฺวา สฺวชนมาหเว...

โอ เกศว (กฺฤษฺณ) ! เราได้มองเห็นลางร้ายเสียแล้ว สหาย
ทั้งมิอาจมองเห็นทางดีได้เลย ในการประหารเหล่าพี่น้องของเราเองเช่นนี้...

อฺรชุนมิได้ต้องการเข่นฆ่าบรรดาญาติวงศ์เหล่านั้น
และทั้งมิได้ปรารถนาในราชสมบัติแห่งองค์ธฺฤตราษฺฏรฺราชา
ถึงแม้ว่าข้าศึกนั้นมีโลภจริตเข้าครอบงำ จนมิอาจเห็นโทษแห่งกุลเภทนาการ
และถึงแม้การศึกครั้งนี้ เป็นการปลิดชีพผู้ที่หมายทำร้ายอฺรชุนก็ตาม
แต่สิ่งที่ปรากฏ ย่อมมิใช่อื่นใด นอกจากตราบาปแห่งฆาตกรรมอันใหญ่หลวง
เป็นเช่นนี้ จักอิ่มใจประการใดเล่า ?

ฝ่ายกฺฤษฺณสารถี ครั้นเห็นอฺรชุนจอพทัพปาณฑพมีวิษาทจริตเช่นนี้
จึงกล่าวทักท้วงไป ว่าไฉนจึ่งมาท้อถอยอ่อนแอไปดั่งนี้ อฺรชุน !
ท่านมิควรกระทำวิสัยแห่งอนารยชนเยี่ยงนี้
เป็นการตัดทางสวรรค์โดยแท้ และเสื่อมเสียเกียรติยศของท่านฤๅมิใช่ ?
อย่าได้กระทำตนมิสมความเป็นลูกผู้ชาย หาสมควรไม่
จงปัดเป่าความอ่อนแอเลวทรามเสียให้สิ้น
และทระนงตนขึ้นสู้รบในการศึกครั้งนี้เถิด อฺรชุน !

...หโต วา ปฺราปฺสฺยสิ สฺวรฺคํ ชิตฺวา วา โภกฺษฺยเส มหีมฺ
ตสฺมาทุตฺติษฺฐ เกานฺเตย ยุทฺธาย กฺฤตนิศฺจยะ...

...รบเถิด อฺรชุน แม้ท่านตายในสนามรบ สวรรค์ย่อมเปิดประตูรอท่าน
แม้นหากได้ชัยชนะ ความเป็นใหญ่ในแผ่นดิน ย่อมรอให้ท่านได้ครอบครอง...

...

...

(ลดระดับภาษา)

หลังจากได้ฟังกฺฤษฺณธรฺม, อฺรชุนจึงได้ทราบ
ว่าการรบในครั้งนี้ เป็นไปโดยหน้าที่ของตนเอง
วรรณะกษัตริย์มีพันธะหน้าที่ ผูกพันอยู่กับการสู้รบ
เพื่อเผยแผ่พระราชอำนาจ ปกครองแผ่นดิน
ปลดปล่อยราษฎรจากความแร้นแค้น อยุติธรรม
และนำความร่มเย็นครั้งใหม่ กลับคืนสู่บ้านเมือง

ความท้อถอย ความอ่อนแอ ความหวาดกลัว
เป็นความรู้สึกส่วนตัวที่เกิดขึ้น มีตัวเองเป็นศูนย์กลาง
เพราะคิดว่า ศัตรูตรงหน้านั้นผูกพันกับตน
เป็นคนที่ตนรู้จัก เคยพูดคุย เคยใกล้ชิด
โมหจริตภายในจึงครอบงำ ปิดกั้นความเป็นจริงที่เกิดขึ้น
จนมองไม่เห็นทางที่ควรจะก้าวเดินต่อไป

แต่ท่ามกลางความหวั่นไหว ลังเลใจ เกิด ธรฺมสํมูฒเจตาะ ของอฺรชุน
ยังมีประชาราษฎรชาวกุรุประเทศอีกนับพัน นับหมื่น
ที่รอคอยความหวัง รอคอยชีวิตใหม่ รอคอยความร่มเย็นเป็นสุข
หวังให้นวกษัตริย์ปาณฑพ กำจัดทุรฺโยธนทรราชและมิจฉาชนให้สิ้นไป

อฺรชุนจึงยืนอยู่บนทางแยกที่ขัดแย้ง
ทางหนึ่ง คือหน้าที่ของญาติวงศ์ ที่ต้องพร้อมด้วยกตัญญุตกตเวทิตาคุณ
อีกทางหนึ่ง คือหน้าที่วรรณะกษัตริย์ ที่ต้องต่อสู้เพื่อความเป็นสุขของราษฎร
แล้วทางใดเล่าที่อฺรชุนควรเลือกเดิน...??

...

...

คนที่เคยอ่าน มหาภารตยุทธ์ คงจะทราบเนื้อเรื่องดี
ว่าหลังจากที่กฺฤษฺณได้แสดง ศฺรีมทฺภควทฺคีตา แล้ว
อฺรชุนก็เลือกที่จะยืนหยัดต่อสู้เพื่อกวาดล้างเหล่าเการพ
การศึกดำเนินไปได้เพียง ๑๘ วันก็ทราบผล
ว่า ปาณฺฑวทัพ อันมีอฺรชุนและกฺฤษฺณเป็นผู้นำ เป็นฝ่ายชนะ
ส่วนอีกฝ่ายนั้น สละชีพกลางสมรภูมิจนหมดสิ้น !!

...

หลายครั้งในชีวิต, เราก็ยืนอยู่บนทางแยก
ต้องเลือกระหว่างบทบาทที่เป็น กับหน้าที่ที่ต้องกระทำ
ทั้งอฺรชุนและทุรฺโยธน, ปาณฺฑพและเการพ, เป็นญาติกัน
แต่ต้องมาผิดใจกัน ทำสงครามกวาดล้างกันเอง เพราะเป็นหน้าที่
ดั่งนี้ ความเป็นญาติ หรือ หน้าที่ของกษัตริย์ เป็นสิ่งที่ถูกต้องกันแน่
แม้ศฺรีมทฺภควทฺคีตาจะสอนว่า คนเกิดดับเพียงกาย
วิญญาณที่เป็นส่วนหนึ่งของปรมาตมัน ยังคงอยู่นิรันดร์
แต่นั่นเป็นเรื่องเหนือความรับรู้ของคนทั่วไป
สิ่งที่มองเห็นและเป็นเรื่องจริง คือความตายของขุนศึกและไพร่พล
และความโศกเศร้าอาดูรย์ ความสูญเสียของทั้งสองฝ่าย
นี่ต่างหากที่เรารับรู้...

พอจะมีใครบอกได้ไหม ??
ว่า ถ้าสักวัน จะต้องยืนอยู่บนทางแยกที่ขัดแย้ง ตรงข้าม
ต้องเลือกระหว่างบทบาท และหน้าที่, อย่างที่อฺรชุนต้องทำ,
แล้วจะตัดสินใจเลือกทางใด ??

จะแน่ใจได้อย่างไรว่า ถ้าเลือกหน้าที่ อย่างที่กฺฤษฺณกล่าว แล้วจะถูกต้อง ?
หรือว่าควรจะทำตามบทบาทความสัมพันธ์ที่เป็นกันแน่?

ระหว่างการเดินเข้าหา หรือเดินจากไป...
ใครพอจะตัดสินได้บ้าง...??

นั่งหง่าวช่วงวันหยุด ไม่รู้จะทำอะไร
และไม่รู้จะเขียนอะไรลงเอ็นทรีย์นี้ดี
สุดท้ายเลยเลือกเรื่อง "มหาภารตยุทธ์" มาลง
อาจจะอ่านยากสักหน่อย ศัพท์ที่ใช้ค่อนข้างยาก
เพราะอยากจะรักษาระดับของภาษาเอาไว้
(ทั้งที่จริงๆ แล้วไม่ถนัดเลยสักนิด...มั้ง)

แต่ก็อย่างที่บอกไปตอนแรก ว่าเอ็นทรีย์นี้อ่านยาก
อ่านแล้วงงก็ไม่เป็นไร ช่างมันเถอะ

เพียงแค่แวะมาทักทายกันบ้าง
เท่านี้ก็สุขใจแล้วครับ

สุขสันต์วันสงกรานต์ครับ !!!