"เธอ..เธอไม่ต้องพูดเลย...อย่างเธอน่ะ จะไปรู้อะไร
เธอไม่เคยมีความรัก ไม่รู้จักความผูกพัน
ไม่เคยให้ความสำคัญกับใคร
เธอจะมาเข้าใจความรู้สึกของฉันได้ยังไงกัน..."

ทั้งน้ำตา, เธอตะคอกใส่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกาย...

สายลมพัดวูบ หนาวสะท้านผิว
ใบไม้ไหวหวิวตามแรง ฝูงนกที่อยู่บนคอนแตกฮือ
ต่างกระพือปีกหนี เพราะความตกใจ
ประหนึ่งว่า สายลมที่พัดนั้นจะโค่นต้นไม้ของพวกมันเสียได้

แล้วทุกอย่างก็เงียบงัน...กลับสู่ความสงบอีกครั้ง
ใต้เงาร่มไม้ใหญ่...ห่างไกลผู้คน
หากจะมีสิ่งใดที่ทำลายความสงบนั้นได้
ก็คงมีเพียงเสียงลมหายใจของชายหนุ่ม
และเสียงสะอื้นของหญิงสาว...เท่านั้น...

"เธออย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิ...ใจเย็นๆ ก่อน",
ชายหนุ่มปลอบโยน เมื่อเห็นเธอร้อนรน,
"ฉันกับเธอรู้จักกันมาตั้งนาน เป็นเพื่อนกันมาหลายปี
ความรู้สึกของเธอน่ะ มีเหรอฉันจะไม่รู้..."

"แต่สุดท้ายเธอก็ไม่รู้อะไรเลย...", เธอเถียง,
"คนอย่างเธอมันก็เป็นแค่สายลมธรรมดา
ที่แค่พัดมาแล้วก็หายไป...ไม่เคยรู้สึกอะไรเลย...
จะเพียงแค่ความผูกพัน...เธอยังไม่รู้จักมัน
เธอไม่เคยแยแสกับการพบ ไม่เคยสนใจการลาจาก
แล้วยังจะมาพูดว่าเข้าใจฉันได้อีกเหรอ...
มันจะไม่โกหกกันไปหน่อยรึไง..."

สองตาของเธอแดงก่ำ...รอยน้ำตาเศร้าหมอง
รอยช้ำรอบดวงตา...คงไม่ช้ำเท่ากับในหัวใจ
เมื่อ "เขา" ที่เธอรักอย่างสุดหัวใจ ได้เดินจากเธอไป
พร้อมกับคำพูดง่ายๆ...

...เราคงไปด้วยกันไม่ได้...

ไม่ใช่เพียงความเสียใจ ที่เขาหันหลังให้กับเธอ
ไม่ใช่เพียงความอาลัย ที่แค่ใครสักคนเดินจากไป
สิ่งที่สูญเสีย ไม่ใช่เพียงร่างกายที่เธอเคยมอบให้
แต่หมายถึงหัวใจ...หมดทั้งหัวใจที่เธอฝากมันเอาไว้
เขาได้เอามันไปด้วย แม้ชีวิตที่เธอเคยมี...

"...ฉันรู้ว่าเธอเสียใจ..."
ชายหนุ่มพูดขึ้น หลังจากที่นิ่งเงียบมานาน
ปล่อยให้หญิงสาวได้คลายสะอื้น
คลายหัวใจที่เร่าร้อนลงบ้าง...

"...และฉันก็รู้...ว่าเธอรักเขามากแค่ไหน
ทุกครั้งที่เธอพูดถึงเขาคนนั้นให้ฉันฟัง
แววตาของเธอดูร่าเริง มีชีวิตชีวาขึ้นเยอะ
เขาเป็นทุกสิ่งที่เธอรัก เป็นทุกอย่างที่เธอมี
เป็นที่สุดท้ายที่เธอจะฝากหัวใจเอาไว้...ฉันรู้...
แต่เธอต้องเข้าใจสิว่า...เขาจากไปแล้ว...
ถึงเธอจะร้องไห้ ถึงเธอจะทำร้ายตัวเองมากแค่ไหน...
เขาก็คงไม่รู้ และไม่มีทางรู้ได้เลย...
คนที่จะเจ็บปวด ไม่ใช่เขา...แต่เป็นเธอ...และฉันเอง..."

เสียงของชายหนุ่มสะดุดลงกลางครัน
ต่อสายตาของหญิงสาว ที่จ้องมองเขา
เหมือนจะคัดค้าน เหมือนจะโต้เถียง
แฝงด้วยความรู้สึกคาดคั้น ต้องการคำตอบในคำพูดนั้น

"...เธอก็รู้...เรารู้จักกันมานาน...", ชายหนุ่มพูดต่อ,
"ฉันอาจจะเป็นคนเงียบๆ ขรึมๆ ไม่ค่อยพูดจา
ไม่ค่อยกล้าพูดคุยกับใคร อยู่แต่ในโลกของตัวเอง
แต่ก็มีเธอที่เข้ามาทักทาย มาชวนพูดคุย
เป็นเพื่อนรักที่ทำให้ฉันได้รู้จักโลกอีกโลกที่ฉันไม่เคยเข้าถึง
มันอาจจะจริงของเธอนะ...ที่ฉันเหมือนกับสายลม
แค่เพียงพัดผ่านเข้ามา...พอให้เย็นชื่นใจ
แต่ไม่นาน...สายลมก็เบาบาง...แล้วก็จางหายไปในที่สุด...

"...แต่ที่เธอบอกว่าฉันไม่เคยมีความรัก ไม่รู้จักความผูกพัน
ไม่เคยให้ความสำคัญกับใครน่ะ...เธอผิดแล้วล่ะ
ฉันอาจจะพูดไม่เก่ง อาจจะดูเหมือนเย็นชา
แต่เธอรู้ไหม...ว่าในใจของฉันรู้สึกยังไง...
ทุกครั้งที่เธอพูดถึงเขา...ด้วยแววตาที่ร่าเริง
ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสุข...ฉันก็พร้อมที่จะมีความสุขกับเธอ
แต่เวลาที่เธอร้องไห้ เก็บเรื่องต่างๆ มาระบายให้ฉันฟัง
ทุกๆ ครั้ง...เธอรู้ไหมว่าฉันปวดร้าวแค่ไหน...

"ฉันไม่เคยสนใจใครคนอื่นเลย...ในโลกนี้
แต่กับเธอ...เธอเป็นเพียงคนเดียวที่ฉันห่วง หวง
เธอเป็นคนเดียวที่ฉันแคร์...เธอ...เป็นเพียงคนเดียวที่ฉันรั..."

ไม่ทันขาดคำ มือของหญิงสาวก็แนบข้างใบหูของเขา
แล้วดึงใบหน้านั้นเข้ามา...แนบชิด...กับใบหน้าของเธอ
ไม่มีทางเลยที่เขาจะฝืนพูดต่อไป...

เพียงชั่วไม่กี่วินาที แต่เนิ่นนานนิรันดร์
หญิงสาวถอนริมฝีปากนั้น แล้วพูดขึ้นอย่างอ่อนแรง...

"เธออย่าพูดต่อไปเลย...นะ...ฉันขอร้อง...
เพราะยิ่งเธอพูดมากเท่าไหร่ ฉันยิ่งรู้สึกผิดมากเท่านั้น
ฉันขอโทษ...ฉันมันโง่เอง...โง่ที่มองไม่เห็นความจริง...
โง่ที่ทำร้ายเธอมาตลอด...ฉันขอโทษ..."

ผ่านไปนาน....
ที่ปลายฟ้า...ดวงอาทิตย์สีแดงกลมโตกำลังค่อยๆ เลื่อนลงต่ำ
หมู่เมฆเปลี่ยนจากสีขาวเป็นเทาหม่นขลิบทอง
ยามเย็น...สายลมโชยเอื่อย...หมู่นกบินกลับมาแล้ว
ที่ใต้ร่มไม้นั้น...หญิงสาวและชายหนุ่ม นั่งพิงกาย
บนใบหน้าเปื้อนยิ้ม, สายตาของทั้งคู่ เหม่อมองไปไกลแสนไกล...


สายลมที่หวังดี- ทราย เจริญปุระ

จะสอบอีกแล้ว....

ของแถม แก้เซ็ง
"...สรุปเนื้อหามหกายวิภาคศาสตร์
ส่วน Lower Limb สำหรับ National Test..."

หรือจะรอฝ่ายวิชาการแจกชีทก็ได้นะ...แต่ไม่รู้เมื่อไหร่...

Comment

Comment:

Tweet

55+

ช่างตรงกับชีวิตจริงยิ่งนัก...

เพิงเลิกกับคนนึงมา...

เค้าก็ว่าเราแบบนี้ล่ะคับ^^

แต่จริงๆแล้ว...เราก็ผิดจริงๆแหละ...เศร้าใจ --"

#7 By Doru-Kun™ on 2008-01-10 21:42

ชอบเพลงนี้จังเลยbig smile big smile

#6 By kaew on 2007-10-15 11:12

เหอะๆๆอาท
เรามันไม่เคยมีความรักแบบนี้อะนะ
แต่เอาไปเป็นพลอตนิยายเกาหลีได้เลยเนีย

#5 By ~TestsuTo~ テッツト on 2007-01-28 23:59

ไม่ตรงกะตัวเอง..

เรื่องป๋มมันหยังกะ สุวรรณภูมิภาคจำแลง..

ปล. จบ entry ได้..เฮือก...มากๆ

#4 By ArMKunG on 2007-01-28 16:04

หลายครั้งนะที่เรามัวแต่ออกไปตามหาความรักที่อยู่ไกลแสนไกล ทั้งที่จริง ๆ แล้วความรักก็อยู่ใกล้ ๆ เรานี่เอง

จริง ๆ แล้วเราอ่านเรื่องนี้แล้วกลับคิดเปรียบเปรยความรักที่เพิ่งพังทลายลงไปของหญิงสาวว่าเป็นความรักของวัยรุ่น ส่วนความรักที่ชายหนุ่มมีให้เธอเป็นความรักของพ่อและแม่

เฮ้อ...ไม่รู้คิดไปได้ไง

#3 By Highwind on 2007-01-27 23:02

น้องเหมียวเคยเป็น แต่พี่ไม่เคยเป็นแฮะ -*-

#2 By ~*LuCReZiA*~ on 2007-01-27 21:40

รู้สึกเหมือนว่า
...
..
.
เคยเป็นผู้หญิงคนนั้น

#1 By ดินสอทราย on 2007-01-27 21:31

Recommend