(¯`·._.·[ รัตนาดิศรานุทิน ]·._.·´¯)

ความเจ็บปวดนั้นเริ่มมาตั้งแต่เมื่อช่วงเย็น
และค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกขณะลมหายใจ
มันไม่ใช่เพียงความเจ็บปวดแปลบปลาบ
หรือเพียงแค่ความรู้สึกวูบวาบชั่วครั้งคราวอย่างที่เคยเป็น
แต่กลับเป็นแรงกระทุ้งจากภายในเป็นจังหวะ
เพื่อดิ้นรนหาความอิสระของชีวิตน้อยๆ ภายในครรภ์

ดึกดื่นเต็มที...
ความเจ็บปวดที่มียังคงร้าวลึกอยู่ภายใน
ไม่ได้คลายระดับลงไปแม้เพียงสักน้อย
ยิ่งเวลาผ่าน แรงกระทุ้งก็ยิ่งรุนแรง ถี่กระชั้น
คล้ายเป็นความพยายามของทารกน้อย ด้วยแรงทั้งหมดที่มี
เพื่อเปิดประตูธรรมชาติ ที่ปิดกั้นเบื้องหน้าเอาไว้
ก้าวออกมาสู่โลกภายนอก สูดลมหายใจอย่างเต็มที่
และสร้างชีวิตใหม่ของตนเองต่อไป...

เหมือนกับฟ้าเล่นตลก...
กับมารดาที่ตั้งครรภ์เมื่ออายุค่อนข้างมาก
ความพยายามของทารกน้อย คงจะเป็นสิ่งที่รุนแรงจนเกินไป
และพลาดพลั้งจนทำให้ท่าทางเปลี่ยนไปจากปกติ
ทันทีที่ถุงน้ำคร่ำแตก พร้อมกับรอยแผลฉีกขาดที่ประตู
สิ่งที่เห็นภายใน มิใช่หัวของทารกน้อยอย่างที่ควรจะเป็น
แต่กลับเป็นสองแก้มก้นสีแดงเล็กๆ ที่ดึงดันจะผ่านพ้นออกมาให้ได้

ในโรงพยาบาลต่างจังหวัด เมื่อครั้ง ๒๐ ปีที่แล้ว
ยังไม่มีเครื่องมือที่ทันสมัยเหมือนอย่างปัจจุบัน
การผ่าตัดทำคลอด ออกจะเป็นเรื่องที่ยุ่งยาก
และยิ่งสำหรับหมอใหม่ที่เพิ่งจบมาไม่นาน โอกาสยิ่งน้อยนิด
หมอเองก็คงจะลำบากใจ และตกประหม่าเต็มที...
เมื่อต้องเดินออกมาพูดกับญาติที่ยืนรออยู่หน้าห้องคลอด
ด้วยคำพูดและน้ำอันสั่นเครือ ว่า...
"จะเก็บแม่หรือลูกเอาไว้ดีครับ..."

แน่นอน...ไม่ต้องบอกก็คงรู้...
คงไม่มีใครทำใจได้ หากจะต้องตัดใจทิ้งใครสักคนไป
ความรู้สึกที่ไม่ต้องการสูญเสียผู้เป็นมารดา
ย่อมพอๆ กันกับที่ไม่ต้องการเสียชีวิตน้อยๆ นั้นไป
หากเป็นไปได้ ก็อยากจะเก็บชีวิตเอาไว้ทั้งสองคน...

แต่จะทำอย่างไรได้...
มันอาจจะเป็นโชคชะตากำหนด
เด็กน้อยคงจะทำบุญและมีกรรมมาเพียงเท่านี้
เมื่อจำเป็นจริงๆ...คงต้องปล่อยชีวิตน้อยๆนั้นไป...

.
.
.

๑๔ มกราคม ๒๕๒๙
เวลาเที่ยงคืน...กับอีก ๒๓ นาที...

เสียงลมหายใจของผู้เป็นมารดา แผ่วเบาเป็นจังหวะอยู่บนเตียง
บนใบหน้าที่อิดโรย เพราะต้องทนกับความเจ็บปวดมาหลายชั่วโมง
ประดับไว้ด้วยรอบยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากทั้งสอง
ข้างกายของเธอ มีร่างแดงของเด็กน้อย, ที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่ในร่างของเธอ
เด็กน้อยยังหลับตาพริ้ม แต่ทำหน้าตายียวน ร้องอ้อแอ้ฟังไม่ได้ความ
ชีวิตใหม่ที่เกิดมา คือชีวิตที่เธอได้ประคับประคองในกายมากว่า ๙ เดือน
ชีวิตใหม่ที่เธอเกือบจะต้องสูญเสียมันไป ทั้งที่ยังไม่เคยได้สัมผัส
แต่ ณ เวลานี้, นาทีนี้ ชีวิตน้อยๆ นั้นได้นอนเคียงอยู่ข้างใบหน้าของเธอ
เธอหันมองร่างน้อยนั้นด้วยรอยยิ้ม ทั้งที่ประดับบนใบหน้าและในดวงใจ
ก่อนที่ความอ่อนล้าจะทำให้เธอเผลอหลับไปในค่ำคืนแห่งความสุขนั้นเอง...

ขอบคุณครับ...คุณแม่

สำหรับ tag blog ที่คุณเตยส่งมาให้
ต้องขอโทษด้วยครับ ที่ยังไม่ได้คิดเลยว่าจะเขียนอะไรดี
ขอผลัดไปก่อนละกันนะครับ