(¯`·._.·[ รัตนาดิศรานุทิน ]·._.·´¯)

ปัญหาต่างๆที่เกิดขึ้น ทั้งกับคนอื่นและกับตัวเอง
ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องเล็ก หรือว่าเป็นเรื่องใหญ่ก็ตามที
เมื่อมองลงไปลึกๆแล้ว ทุกปัญหาล้วนแต่มีจุดเริ่มต้นอย่างเดียวกัน
คือ "ใจ" ของเจ้าตัวนั่นแหละ คือตัวการสำคัญที่สุด
"ใจ" ที่รวนเรดื้อรั้น ดึงดันตามความคิดความเชื่อ
ถือมั่นตามความต้องการ วางกรอบของตัวเอง
กลายเป็นความรู้สึกที่ซ่อนเร้นอยู่ในเสี้ยวหนึ่งของหัวใจ
แอบฉากหลังของความชั่วร้ายลึกๆของคนเรานี่เอง...

เพราะต่างคนต่างก็มีความคิด มีความต้องการ
มีกฏเกณฑ์ที่วางเอาไว้อยู่มากมาย
ว่า ต้องได้อย่างนั้น ต้องได้อย่างนี้ ต้องไม่เป็นอย่างนั้น ต้องไม่เป็นอย่างนี้
ทุกอย่างต้องลงตัวตามที่ใจต้องการ จะผิดจากนี้ไปเป็นไม่ได้
ปัญหาต่างๆจึงเกิดขึ้นตามมา และรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว ตัวเราไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกใบนี้
และโลกใบนี้ก็ไม่ได้สร้างมาเพื่อคนๆเดียว
ทุกคน ทุกสิ่ง ล้วนมีสิทธิที่เท่าเทียมกัน ไม่ได้ลดหย่อนไปมากกว่ากันเลย
จะไปหวังอย่างเห็นแก่ตัว ให้ทุกคนสนองความต้องการ
ต้องเดินตามความคิดที่ตัวเองได้คิดเอาไว้
ต้องเชื่อฟังและทำตามทุกอย่าง คงเป็นไปไม่ได้
รังแต่จะสร้างปัญหาให้เกิดขึ้นกับตัวเองเท่านั้น...

และเมื่อปัญหาเกิดขึ้น จะโทษใครคงไม่ได้
นอกจากต้องโทษที่ "ใจ" ของตัวเอง...

บางครั้งบางที โลกคงไม่เป็นไปตามที่ใจของทุกคนต้องการ
มันย่อมมีบิดเบี้ยว มีวกวนขึ้นลงบ้าง ไม่คงที่
ถ้าจะมัวมานั่งชี้ให้มันเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ คงเป็นไปไม่ได้
แม้ไม่ใช่เรื่องผิด ที่จะตั้งกฏเกณฑ์ต่างๆเอาไว้ในใจ
แต่คงไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องเลย หากจะดึงดันให้ทุกอย่างเป็นไปตามความต้องการนั้น
โดยที่ไม่ได้คิดถึงจิตใจของคนอื่นๆบ้าง
เพราะถ้าคิดอย่างนั้น ก็เท่ากับว่าเราเห็นแก่ตัว เป็นคนที่ชั่วร้ายที่สุด
ชีวิตของเราจะไม่มีความสุขเลย เพราะต้องคอยคิดหาเหตุผล
คอยพูดจาหลอกล่อให้คนอื่นคล้อยตามอยู่ตลอดเวลา
ดิ้นรนทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อสนองความพอใจของตัวเอง
และเมื่อไม่ได้ตามที่ใจต้องการ ก็คงจะร้อนไปทั้งตัว
จะหาความสงบเย็นไม่ได้เลย...

คงจะดีกว่านี้ หากทุกคนรู้จักมองไปถึงใจของผู้อื่นกันบ้าง
รับรู้ว่าเขาคิดอย่างไร รับรู้ว่าเขารู้สึกอย่างไร
แม้ต่างคนจะต่างความคิด ต่างจิตใจ ไม่เหมือนกัน
แต่หากรู้จักปรับความรู้สึกของตัวเองกับผู้อื่น เหมือนพบกันครึ่งทาง
ความแตกต่างนั้นย่อมลงตัว และเหมาะสมกับทุกคนอย่างแน่นอน