จิตใจของคนเรานี่เปลี่ยนแปลงกันได้ง่ายเหลือเกิน
เบาบางเหมือนสายลม วนวุ่นเหมือนสายน้ำ
ไม่มีวันไหนที่จะหนักแน่นคงที่เอาเสียเลย
แม้สักชั่วอณุขณะจิตก็ตามที

เคยมีคนถาม เมื่อนานมาแล้ว
ว่า เวลาที่มีคนมาคุยด้วย มาบ่น มาระบาย
เรื่องอะไรที่รับฟังแล้วหนักใจที่สุด เหนื่อยที่สุด
ก็ตอบไปอย่างไม่ลังเล ว่าเรื่อง "หัวใจ" นี่แหละ
ที่ว่ายากก็เพราะมันลึกเกินจะหยั่งถึง แตกต่างกันในแต่ละคน
ความคิดเห็น เรื่องราวต่างๆที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจต่างกัน
ความเข้มแข็ง ความอ่อนแอ คงมั่นหรือหวั่นไหว มีระดับที่ไม่เหมือนกัน
หลายครั้งที่รับฟัง และตอบไปด้วยความเห็นที่คิดว่าดีที่สุด
คนที่คุยด้วยกลับไม่ยอมรับ บอกปัดทิ้งไปเสียดื้อๆ
แต่ก็อีกหลายครั้งเหมือนกัน ที่พูดออกไปตรงๆ ไม่ทันระวัง
เขากลับพยักหน้าเห็นด้วย ทั้งที่คนพูดเองไม่ได้ตั้งใจเลย

...

เมื่อบ่ายวันพุธที่ผ่านมา
กะว่าจะพักผ่อนเอาแรง หลังจากที่เหนื่อยล้าเพราะนอนดึก
แต่ยังไม่ทันจะหลับดี เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
มองดูหน้าจอ เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก เลยฝืนใจรับทั้งที่ยังงัวเงีย..

"สวัสดีครับ พี่อาร์ท.."

หืม ?? ใครกันละนี่ เสียงทักทายคุ้นๆ เหมือนคนที่สนิทกันมานาน
คุยกันอยู่สักพักจึงถึงบางอ้อ ว่าเป็นรุ่นน้องที่รู้จักกัน
แต่พักหลังมานี้ไม่ได้เจอกันนานเกือบปี
ตั้งแต่เมื่อครั้งสุดท้ายที่ได้รับข่าวดีว่า "พี่ครับ..ผมมีแฟนแล้วนะ !!"

ทักทายไถ่ถามสัพเพเหระไปตามเรื่องตามราว
ประสาคนที่ไม่เจอกันมานาน เห็นบอกว่าเปลี่ยนเบอร์ใหม่
ส่วนเรื่องอื่นๆ ก็เหมือนเดิม เคยเป็นอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น
เพียงแต่มีบางเรื่องที่อยากคุยกับพี่ เพราะคิดไม่ออกจริงๆ

...

[เรื่องราวที่พิมพ์ในเอ็นทรี่ย์นี้ ตัดตอนจากเรื่องที่คุยกัน
ซึ่งน้องคนนั้นบอกว่าให้เอาลงได้
เผื่อว่ามันจะพอเป็นประโยชน์กับคนอื่นๆได้บ้าง...]

"...พี่ครับ...ผมไม่มั่นใจเค้าเลยอ่ะ..."

อ้าว...? ฉันเองก็นึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน
ว่า เขากับแฟนคบกันมาตั้งเกือบปีแล้ว ยังจะไม่มั่นใจอะไรกันอีก
แต่ก็อย่างที่เกริ่นเอาไว้ในตอนต้นเรื่อง
ว่า จิตใจของคนเรามันเปลี่ยนแปลงกันได้ง่ายเหลือเกิน
คงไม่แปลกที่คนที่คบกันมากว่าปี จะรู้สึกไม่มั่นใจในความรักของตัวเอง...

"...บางครั้งผมรู้สึกเหมือนกับว่าเค้าไม่ได้จริงจังอะไรกับผมเลย
เหมือนคบกันเล่นๆ แก้เบื่อไปวันๆ เท่านั้นเอง
แต่บางครั้งเค้าก็จริงจังกับผมมาก มากเกินไป
จนผมเองก็รับไม่ทันเหมือนกัน...ไม่รู้จะทำไงดี..."

หลายครั้งที่คนที่เป็นแฟนกัน รู้สึกไม่มั่นใจในตัวของกันและกัน
อาจเป็นเพราะความคุ้นเคย ที่ทำให้แต่ละฝ่ายลืมความรู้สึกเดิมๆไป
ทั้งที่เมื่อแรกคบกัน ความรู้สึกนั้นมันเด่นชัดเหลือเกิน
ต่างฝ่ายต่างห่วงใย ต่างฝ่ายต่างดูแลซึ่งกันและกัน
พูดอย่างเล่นๆก็ว่า "แข่งกันทำคะแนน"
แต่พอนานวันเข้า ความคุ้นชินก็เข้ามาแทนที่
ทั้งที่ไม่มีใครเปลี่ยนไปหรอก ทุกอย่างยังคงเป็นปกติเหมือนเดิม
แต่ความเป็นปกตินั่นแหละที่ทำให้เราคิดว่าหลายอย่างเปลี่ยนไป

จากเมื่อแรกที่หวานฉ่ำ กลับเป็นหวานอย่างธรรมดา
ความหวานที่ลดลงจากเดิมไม่ได้ลดลงจนน่ากลัว
มันเปลี่ยนระดับลงเพื่อให้เหมาะสมกับความเป็นประจำวัน
คงไม่มีใครชอบของหวานจัดเกินไปนานๆ เพราะคงรู้สึกเลี่ยนเข้าสักวัน
นั่นยิ่งน่ากลัว เพราะมันจะกลายเป็นเบื่อหน่ายไปแทน
ต่างจากรสหวานที่อร่อยลิ้น กำลังพอเหมาะ
อาจจะมีหวานจัดบ้างเป็นบางครั้งพอให้ชุ่มคอ
อย่างนี้สิ ถึงจะทานได้บ่อยๆ ไม่เบื่อเลย...

"...เค้าเก่งกว่าผมเกือบทุกอย่างเลย...
เก่งจนหลายครั้งผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้
ไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกไป เพราะกลัวเค้าจะว่าเอา
แต่ก็ไม่รู้สิพี่ ถึงผมจะรู้สึกอย่างนั้น ผมก็ยังรักเค้าอยู่
มันขัดๆกันนะพี่ แต่ผมก็ไม่รู้จะทำยังไง ไหนๆเราก็คบกันมาตั้งนาน
เพื่อนๆคนอื่นเค้าก็รู้กันหมดแล้วว่าเราเป็นแฟนกัน
ผมกลัวอ่ะพี่ ถ้าเทียบเค้ากับผม ผมก็ด้อยกว่าเค้า
กลัวว่าเค้าจะไม่ได้จริงจังกับผมจริงๆ...ทำไงดีครับพี่..."

คนที่เป็นแฟนกัน เป็นคู่รักที่ตกลงคบกัน
ไม่ได้หมายความว่าทั้งสองคนจะต้องเหมือนกันไปซะทุกอย่าง
แต่ละคนก็มีความแตกต่างกันไป เก่งไม่เหมือนกัน
คนหนึ่งอาจจะเก่งในเรื่องนี้ อีกคนอาจจะเก่งในเรื่องนั้น
จะเอาเพียงเรื่องบางเรื่องมาวัดกันไม่ได้

ความรักมีอยู่หลายมุม
บางมุมของความรัก คือการเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไป
เพื่อให้หัวใจทั้งสองดวงครบสมบูรณ์
คนหนึ่งเป็นอย่างนี้ อีกคนเป็นอย่างนั้น ไม่เหมือนกัน
อาจจะเหมือนเกลือกับน้ำตาล ที่เมื่อชิมกันทีละอย่างก็ต่างกัน
อย่างหนึ่งเค็ม อย่างหนึ่งหวาน สุดโต่งกันไปคนละทาง
แต่พอมาผสมกันเป็นสัดส่วน ก็จะกลายเป็นความกลมกล่อมขึ้นมา
น่าลอง น่าชิมขึ้นอีกเยอะ

ถ้าเพียงแค่ไม่มั่นใจ ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก
เพราะบางจังหวะของชีวิต แม้คนที่รักกันมากก็ยังรู้สึกได้เหมือนกัน
เป็นแค่ความคิดชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ไม่มากมาย
ขอเพียงแต่เชื่อในความรู้สึกที่เคยมีมา
เชื่อในความรักที่มีให้กัน ตั้งแต่วันแรกที่ตัดสินใจ
ไม่ว่าความรู้สึกใดๆก็คงไม่ทำให้ความรักนั้นเปลี่ยนไปได้
ถ้าหากว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่จริงใจ คงไม่ทนมาจนขนาดนี้แน่

อาจจะเป็นมุมมองความรักอย่างอ่อนหัด
แต่ฉันเชื่ออยู่เสมอว่า ความรักที่แท้นั้นย่อมเป็นสิ่งที่มั่นคง
ไม่มีสิ่งที่จะทำให้ความรักนั้นเปลี่ยนแปลงไปได้
เว้นเสียแต่ว่า สิ่งที่เห็นว่าเป็นความรักนั้น เป็นแค่ภาพลวงตา
เป็นเพียงความปรารถนาชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น
ซึ่งนั่นย่อมไม่ใช่ความรักที่แท้ ในความหมายของมัน
และถ้ามันไม่ใช่ความรักที่แท้จริงแล้ว จะทนกับมันอยู่ทำไม ...?


...พูดเรื่องอื่นกันต่อไปอีกนาน
จนไม่รู้ว่าวันนั้น น้องจะได้คำตอบอย่างที่ตัวเองต้องการหรือเปล่า
เพราะพูดๆไป ฉันก็แอบเพ้อไปซะไกล
ทำไงได้ละ...ก็ไม่มีใครมาปรึกษาเรื่องอย่างนี้ตั้งนานแล้วนี่นา
พอพูดกันทีก็เลยพ่นซะเยอะเลย

...แต่ก็ต้องขอบคุณน้องนะ ที่ยอมให้ลงเรื่องนี้
หลังจากที่ได้อ่าน draft ที่ส่งไปให้
ถึงแม้ว่าคำพูดของพี่อาจจะไม่ค่อยมีสาระสักเท่าไหร่
แต่คงจะพอช่วยใครที่เจอปัญหาเดียวกันนี้ได้บ้าง

...ก็หวังอย่างนั้นนะ


ไม่รู้จะเอารูปอะไรลงดี
เลยขอจิ๊กรูปจาก Seasons Change มาก็แล้วกัน


Comment

Comment:

Tweet

HGPDFZ <a href="http://zyxuqnhphuqh.com/">zyxuqnhphuqh</a>, [url=http://jpfwlrcmegtr.com/]jpfwlrcmegtr[/url], [link=http://mqiixpsdocsh.com/]mqiixpsdocsh[/link], http://thwtexqurrus.com/

#7 By dhxBcRyXkXZJBqtI (216.234.133.229) on 2010-06-12 01:02

เรารู้สึกว่าทัศนคติต่อความรักของแต่ละคนมันไม่เหมือนกันหรอก . . และที่สำคัญมันขึ้นอยู่กับประสบการณ์ชีวิตที่ได้เคยพบเจอมา . . สำหรับเราเอง ประสบการณ์ที่ผ่านมาหลายอย่างเหมือนจะไม่ค่อยดี . . ตอนนี้ทัศนคติต่อเรื่องแบบนี้ของเราจึงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ . .

ได้อ่านเรื่องข้างบนแล้วรู้สึกว่า . . ถ้าเราตกอยู่ในสถานการณ์แบบน้องข้างบนอาจจะรู้สึกดีกว่าทุกวันนี้ . . มีเรื่องเล็กน้อยในชีวิตให้มานั่งคิด แสดงถึงความใส่ใจในรายละเอียดเล็กน้อยของอีกฝ่าย . . อะไรแบบนี้แหละ มันคือเสน่ห์ของการคบกัน . .

เราเองเคยคิดว่าการพูดกันให้หมดทุกเรื่องมันดีนะ . . แต่มากเกินไปก้อไม่ดี . . เช่น . . แฟนเรามาบอกเราว่า . . ชอบผู้หญิงโง่ๆ . . แล้วจะให้เราทำตัวโง่ๆ อารายแบบนั้นเหรอ บ้ารึป่าว . . หรือถ้าแฟนน้องคนนั้นมาบอกว่า ชอบผู้ชายเก่งๆ อะไรแบบนั้น ถึงน้องจะได้รู้ความจริง . . แต่มันดีจิงรึป่าว . . ที่ได้รู้ความจริง

ดังนั้น . . ปล่อยให้มานั่งคิดเองอย่างงี้บ้างก้อดี . . ความมั่นใจกันมากเกินไปก้อไม่ดีเหมือนกัน . .

รู้สึกหลุดจากประเด็น -*-

สุดท้ายนี้ จากที่ว่าอาทบอกว่า หวานกันตลอด จนเลี่ยน เราว่ามันยังดีกว่า เจอแต่อะไรแย่ๆ จนชิน . . อ่ะนะ

#6 By LiTt|e`r3d`r|diNg`h0od (202.28.180.201 /10.7.57.79) on 2006-10-14 03:54

จริงด้วยค่ะ กาลเวลาเปลี่ยน จิตใจคนก็เปลี่ยน
จนถึงทุกวันนี้ เราก็ยังไม่เคยรู้เลย
ว่าเค้าจริงจังกับเรารึเปล่า เหอะๆ
สำหรับเราเหรอ

เราก็กลัวนะ กลัวความรัก เพราะว่าไม่รู้ว่า...มันเป็นของจริงรึเปล่า

แต่ถ้าเราไม่ได้เริ่ม ไม่ได้ให้โอกาสได้คิด ได้ลองร่วมกันสร้างสรรค์ขึ้น ก็ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเป็นของจริงรึเปล่า...

จนวันนี้...เราก็ยังไม่มีโอกาส...

((เพลงเพราะอ่ะ))

#4 By ~*LuCReZiA*~ on 2006-10-09 21:17

มันก็เป็นจริงๆนะ เรื่องความไม่มั่นใจน่ะ จะเกิดเร็วหรือช้าเท่านั้นเอง

ยิ่งคบกันเรื่อยๆ จะเริ่มคาดหวังภาพชีวิตที่จะใช้ร่วมกันหลังจากนี้มากขึ้นเรื่อยๆ ...อาจฟังดูเวอร์ แต่เราคิดว่า จะมากจะน้อย ทุกคนก็ต้องมีบ้างแหล่ะ ที่จะนึกภาพสิ่งที่สามารถทำได้ เมื่อมีกันสองคน...

แล้วพอนึกๆไป ก็มักจะเกิดเป็นความไม่มั่นคง ความไม่มั่นใจ ทั้งตัวเรา ทั้งตัวเค้า ว่าจะสามารถเป็นเหมือนที่ยังเป็นอยู่ทุกวันนี้ได้ตลอดไปรึเปล่า...แล้วความกังวล ความหวาดระแวง ก็จะเกิดตามมา...

ก็ขอให้ผ่านพ้นช่วงนี้ไปให้ได้กันทุกคนละกันนะ

#3 By Zieghart on 2006-10-09 19:14

แอบคิดว่า...เพราะรักมาก อาจทำให้เกิดความกลัวขึ้น กลัวจะเสียเขาไป กลัวนู้นกลัวนี่เต็มไปหมดรึเปล่า ทำให้รู้สึกว่าตัวเองดูตัวเล็กลง

สำหรับฉัน เวลารู้สึกดีๆกับใคร ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองด้อยค่า
แต่กลับรู้สึกมั่นใจในตัวเองมากขึ้น รู้สึกว่าตัวเองมีค่ามากขึ้น เพราะการที่มีคนๆนึงพยายามทำความรู้จักกับเราย่อมหมายความว่าเขาได้มองเห็นสิ่งดีๆที่น่าสนใจบางอย่างในตัวเรา
ยิ่งรักแต่ละครั้งที่ได้เจอจะมีแต่ความผิดหวัง ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมีค่าเท่านั้น

...บอกไว้ก่อนว่าเป็นความคิดของคนไม่เคยมีแฟนนะค่ะ เผื่อวันหน้าถ้าได้มีคนที่เรียกว่าแฟนกันแล้ว อาจมีความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมา...นิดๆ

ปล. แอบขำ เพราะกำลังคิดอยู่ว่าถ้าสอบเสร็จจะลงเรื่องคล้ายๆกันนี้ในบลอคเหมือนกันค่ะ ใจตรงกันนะเนี่ย ๕๕๕๕

#2 By ดินสอทราย on 2006-10-08 18:49

เข้าใจอารมณ์น้องเค้าเหมือนกัน...ที่รู้สึกว่าตนเองด้อยค่า

เราว่าความรักก็ต้องอาศัยความมั่นใจ ไม่น้อยกว่าความเข้าใจและยอมรับเลยนะ

เราเองเป็นคนที่เชื่อมั่นในตัวเองมากพอสมควร แต่กับเรื่องความรักแล้วกลับไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย

เรื่องบางเรื่องที่ขึ้นกับการตัดสินใจ และความรู้สึกของเราเอง หลายครั้งเรายังลังเล จมอยู่กับความสับสน

นับประสาอะไรกับเรื่องราวความรักที่ขึ้นกับคนสองคน

เฮ้อ...เศร้า

#1 By Highwind on 2006-10-08 17:51

Recommend