สองสามวันที่แล้วนั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่ที่หอพัก
รู้สึกเครียด คงเพราะเพ่งหน้ากระดาษมากเกินไป จนล้า
เลยหยุดพัก แล้วแอบออกมาเดินเล่นที่ดาดฟ้าตึก
ยืดเส้นยืดสาย รับสายลมอ่อนๆ เคลื่อนไหวผ่านพลิ้วไปมา
หอบเอาไอเย็นจากท้องฟ้า ที่เพิ่งจะฉ่ำฝนไปไม่นาน มากระทบผิวกาย
ถ้าจะว่าเพียงแค่ลมเย็น ก็คงไม่ใช่ เพราะบางทีมันก็ถึงขั้นหนาวเลยทีเดียว

ตีหนึ่งกว่า เกือบตีสอง สายตานั้นเหม่อมองไปบนท้องฟ้า
ท้องฟ้าตอนนี้ ไม่ได้ต่างไปจากเมื่อหลายวันก่อนเลย
จะแปลกไปบ้างก็แต่ก้อนเมฆ ที่วางตัวไม่เหมือนเดิม
และดวงจันทร์ ที่เมื่อหลายวันก่อนนี้เว้าแหว่งไป
ในคืนนี้กลับกระจ่างใส กลมโตเต็มดวง
แต่โดยรวมแล้ว ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม
สายลมที่อ่อนโยน ยังคงพัดผ่านไม่ขาดสาย
ท้องฟ้ายังคงหม่นเทา สะท้อนสลัวจากแสงไฟอิเล็กทรอนิกจากพื้นล่าง
อย่างที่ทำให้ท้องฟ้าของกรุงเทพไม่เคยมืดมิดเลยสักครั้ง
แสงดาวที่อ่อนล้า ยังคงพยายามส่องกระพริบประดับบนผืนฟ้านั้น
ต่อสู้กับแสงไฟแข็งกร้าวจากพื้น และแสงขาวนวลจากดวงจันทร์
แม้ว่าความพยายามนั้นจะแทบมองไม่เห็นผลเลยก็ตามที

ความจริงแล้ว เวลามองท้องฟ้า ฉันจะรู้สึกสบายใจทุกครั้ง
เหตุผลก็เพราะท้องฟ้านั้นกว้างใหญ่ ห่างไกลสุดสายตา
ทั้งท้องฟ้ายามเช้า ยามเย็น และแม้จะเป็นตอนกลางคืนก็ตาม
ความสวยงามของท้องฟ้า ยังคงแอบแฝงอยู่หลังฉากม่านฟ้า
หลบอยู่กับแสงของดวงอาทิตย์และดวงจันทร์
บางครั้งยังแอบไปเล่นซ่อนหาอยู่กับหมู่ดาวและก้อนเมฆ
ให้คนมองได้สนุกกับการค้นหา เพลิดเพลินกับสายตาที่ทอดมองออกไปไกล
ความสบายใจจึงเกิดขึ้นได้เสมอ เมื่อยามที่ได้มองท้องฟ้านั้น

แต่ก็แปลก ทั้งที่เคยสบายใจเมื่อยามที่ได้มองท้องฟ้า
และทั้งที่ท้องฟ้านั้นก็ยังเป็นท้องฟ้าอย่างที่เคยมองเห็น
ในค่ำคืนนั้น ท้องฟ้าที่มองเห็น ท้องฟ้าที่รู้สึก
มันกลับไม่ใช่ท้องฟ้าผืนเดิม ไม่สนิทสนมอย่างที่เคยเป็นมา
ท้องฟ้าที่เคยเป็นเหมือนเพื่อนสนิทเมื่อยามอ่อนล้า
เป็นที่ปรึกษาเมื่อยามท้อใจ ในวันนี้กลับเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม
ในความมืดหม่นตรงหน้า แม้จะประดับด้วยแสงดาวนับร้อย
และแสงขาวนวลของดวงจันทร์ที่สว่างตา
แต่ลึกๆ กลับแฝงไปด้วยความเศร้าหมอง ไม่สดใส
อาจมีความเหงา เป็นจุดเล็กๆ แอบซ่อนอยู่ภายในนั้นด้วย
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน...

อาจจะเพราะความเหนื่อยล้า ที่ต้องทนเครียดกับการสอบมาเป็นสัปดาห์
หรืออาจจะเป็นเพราะความอ่อนไหว ที่เป็นนิสัยเสียส่วนตัว
หรืออาจจะเป็นเพราะคิดอะไรไร้สาระ ซ้ำๆอยู่หลายครั้งจนเกินไป
จิตใจมันก็เลยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เพ้อไปเรื่อย
หรือไม่ก็คงหลบหนีเข้าไปในส่วนที่ลึกยิ่งกว่าเดิม
จนมองไม่เห็นอะไรต่ออะไรที่เคยได้เห็นมาก่อนหน้านี้

น่ากลัวเหลือเกิน...

เป็นความรู้สึกที่ฉันแอบกลัวอยู่ตลอดเวลา
เป็นความเปลี่ยนแปลงของอารมณ์ ที่ไม่เคยคงที่เลยสักวัน
เหมือนกับสายน้ำที่ไหลเอื่อยบ้าง เชี่ยวบ้าง
จนกระทั่งเราไม่สามารถที่จะก้าวลงสายน้ำสายเดิมได้เลย
เพราะมันไหลผ่าน เปลี่ยนแปลงไป ไม่เคยเหมือนเดิมเลยสักครั้ง...

แต่...คงเพราะฉันคิดมากไปเอง...

เพราะท้องฟ้ามันก็ยังคงเป็นท้องฟ้า
ดวงจันทร์จะยังส่องแสง ดวงดาวจะยังคงเป็นประกายอยู่อย่างนั้น
ทุกอย่างยังคงเป็นเหมือนเดิม ในแบบที่มันเคยเป็น
สิ่งที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่อะไรอื่นเลย
หากแต่เป็นใจของฉันเองต่างหาก ที่เปลี่ยนไป ไม่เหมือนเดิม
บางครั้งอะไรที่ผ่านเข้าในในชีวิต และพิมพ์ประทับอยู่ในใจ
มันคงจะมากจนเกินไป จนเอ่อล้น เบียดดันความรู้สึกอื่นๆ
ก็เลยเกิดอาการบ้าๆบอๆ ตามมา ก็คงเท่านั้น

อืม...ปล่อยให้เวลาผ่านไป ผ่อนใจพักลงซะบ้างสักเดี๋ยวก็คงหายไปเอง...


Comment

Comment:

Tweet

1kDEWe <a href="http://mtymamhjpnfc.com/">mtymamhjpnfc</a>, [url=http://qvgohtdacaoe.com/]qvgohtdacaoe[/url], [link=http://vuykdhomealu.com/]vuykdhomealu[/link], http://zrbkuragwdzk.com/

#15 By SFJbbEMZK (75.101.159.239) on 2010-06-11 19:03


ส้รา
ทว

#14 By (118.172.119.48) on 2009-12-29 09:49

อยากจะมีดาวสักดวงที่เป็นของเราจัง

#13 By -^_*-DJ.Nui@KU_KPS-^_* on 2007-06-30 03:00

ตอน ป.5 เคยไปเข้าค่ายต่างจังหวัด
เค้าให้ฝึกเดินป่าตอนกลางคืน
ด้วยความที่เป็นเด็ก ก็กลัวมากเพราะข้างนอกนั่นมืดสนิทจริงๆ

พอได้เวลา เราก็เข้าแถวกับเพื่อนเกาะกันเป็นขบวนรถไฟเดินเข้าไปในทุ่งมืดยามดึกด้วยใจตุ้มๆต่อมๆ

แต่พอเงยหน้ามองฟ้าเท่านั้นละ
.... ยังจำได้จนถึงวันนี้ว่า นั่นเป็นครั้งแรกที่เด็กกรุงเทพอย่างเรารู้ว่าดาวบนฟ้ามันสวยแค่ไหน
....ครั้งเดียวในชีวิตที่ได้เห็นดาวเต็มฟ้าและทางช้างเผือกพาดทับท้องฟ้าสีดำสนิท

หวังเอาไว้ว่า.... ในชีวิตนี้ซักวันหนึ่ง
จะต้องหนีแสงไฟจากเมือง ไปดูแสงดาวเต็มฟ้าอีกให้ได้

#12 By >>VaRioLa on 2006-09-14 18:32

ยังดีที่อ่านหนังสือนะคะ(เอ้ยไม่ใช่สิ = =")
หากเหนื่อยก็ลองพักดูบ้าง
ขอแค่ความรู้สึกนั้นเป็นเพียงสายลมเข้ามาในจิตใจเราก็พอ มีบ่อยๆก็เหงาเอาเน้อ

#11 By Icys :: Ai no Melody on 2006-09-13 17:41

ลองมองท้องฟ้าตอนบ่าย ๆ ที่ฝนตกดูสิ ^^ เราชอบมาก ๆ เลยนะ

#10 By ~*LuCReZiA*~ on 2006-09-12 17:14


>>> ตามมา"ขอบคุณ" ที่คอมเมนท์blogใหม่ของเราเป็นคนแรก...

>>> อย่า-เครียด-กับการสอบมากนะ

สู้ๆ ..มองฟ้าให้-ผ่อนคลาย-ดีกว่านะ

...ส่วนเราเองก็จะสอบแล้วเหมือนกัน

(......มีคำถาม--เราอยู่ปี3เหมือนกันรึเปล่าคะ?)

#9 By _1986 on 2006-09-10 21:45

ฟ้าเดียวกันแต่ทำให้คิดไม่เหมือนกันได้นะครับ ต่างคนยิ่งต่างมุมมอง อารมณ์ต่างกันก็ทำให้การมองฟ้าต่างกันแล้ว ตอนเด็กๆรู้สึกว่าฟ้าจะใสมาก มาวันนี้ไม่แน่ใจว่ามันหม่นหมองลงหรือเปล่า แต่ก็เห็นเช่นนั้นจริงๆ ไม่อยากให้หมองเลยนะ อยากให้สดใสตลอดไป

#8 By นายฉิม on 2006-09-10 21:31

เหอะๆ . . ตามมาดูบ้านใหม่อ่ะนะ PL
อยากดูท้องฟ้าบ้างอ่ะนะ . . เพราะตอนอยู่บ้านก้อชอบดู . . แต่ว่าพอตอนนี้อ่ะ อยู่หอ 5 ชั้น ฝั่งที่มันติดกะตึกอะไรซักอย่างเนี่ยแหละ . . ห่างประมาณหนึ่งวา . . ท้องฟ้าไม่ต้องพูดถึง ไม่เห็นหรอก T_T

อยากให้หอหญิงอยู่ติดแม่น้ำบ้าง

#7 By LiTt|e`r3d`r|diNg`h0od (202.28.180.201 /10.7.57.79) on 2006-09-10 15:22

^
^
ไม่ได้ไปดูแฮะ

สิ่งต่างๆยังคงเหมือนเดิม แต่ตัวเราพอโตขึ้น จุดยืนเปลี่ยน โลกที่เห็นก็จะเปลี่ยนไปด้วย

ถ้ายังโหยหาอดีตและความรู้สึกเดิมๆ ก็ลองพยายามนึกย้อนถึงตัวเองเมื่อครั้งอดีตดูสิ ว่าเมื่อตอนนั้น ตัวเราเป็นคนอย่างไร ไม่แน่ว่า อาจจะสามารถเรียกภาพเดิมๆที่เราคิดถึงออกมาได้นะ

#6 By Zieghart on 2006-09-10 00:07

เป็นอะไรมากมั้ยนั่น?? ดูน่าห่วงจัง

เราก็ชอบมองท้องฟ้า ชอบฟ้าหน้าหนาวตอนกลางวันสีสวยๆ ที่มีแค่เมฆก้อนน้อยๆมาบดบัง ชอบมองดาวในคืนที่ลมพัดผ่านเบาๆ ชอบแสงจันทร์นวลๆ ที่มองแล้วสบายใจ

คงเป็นอย่างที่highwindเคยเขียนไว้เมื่อไหร่ก็ไม่รู้... โลกไม่เคยเปลี่ยนไป มีแต่เราที่เปลี่ยน

เออ เมื่อวานซืนมีจันทรุปราคาด้วยนะ ได้ดูกันรึเปล่า

#5 By fontis on 2006-09-09 22:49

เดี๋ยวนี้รูสึกว่าท้องฟ้าตอนกลางคืนไม่สวยเหมือนสมัยตอนเราเด็ก ๆ แล้วนะ

ยิ่งมองจากดาดฟ้าหอพักที่ศิริราช แสงไฟบนพื้นถนนมันมากเสียจนกลบแสงดาวดวงน้อยไปจนหมด

อย่างไรก็ตาม เวลารู้สึกไม่สบายใจ เราก็มักจะขึ้นไปบนนั้นเพื่อซึมซับความอ่อนโยน และเย็นสบายของสายลม

ความรุ้สึกคนเราก็แบบนี้แหละอ่อนไหว แปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา โชคดีนะที่ยังมีสิ่งรอบข้างมาช่วยให้เรารู้สึกเย็นลงบ้าง รู้สึกดีขึ้นบ้าง รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง

สอบเสร็จแล้ว สนุกกันเถอะ!!!

#4 By Highwind on 2006-09-09 21:18

ขอแอบเถียงว่า ความอ่อนไหว มิใช่นิสัยเสียค่ะ สำหรับฉัน ความอ่อนไหวกลับสิ่งที่ทำให้ชีวิตมีรสชาติ มีสีสันค่ะ และเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันมีความสุขเล็กๆน้อยๆกับมันได้อยู่เสมอ แหม..ถ้าเป็นความอ่อนแอสิค่ะถึงจะเรียกว่านิสัยเสีย

ชอบมองท้องฟ้าเหมือนกันค่ะ ชอบมองดูเมฆค่อยๆเคลื่อนตัวไปตามสายลมค่ะ สวยและตื่นเต้นดีค่ะ อยากรู้ว่าต่อไปเมฆจะลอยไปเป็นรูปอะไรค่ะ

ขอให้คุณมองท้องฟ้าได้สวยและสบายใจเหมือนเดิมนะค่ะ อืมมม...บางทีถ้าลองมองตึกราบ้านช่องที่อยู่บนพื้นดินดูบ้าง อาจทำให้สบายใจขึ้นบ้างก็ได้นะค่ะ

#3 By ดินสอทราย on 2006-09-09 20:49

ชอบตอนที่ท้องฟ้าไม่มีเมฆรู้สึกมันสบายตาดี

#2 By นู๋เนตร on 2006-09-09 18:29

เราก็ชอบมองฟ้าตอนกลางคืนค่ะ
มันรู้สึกเศร้าๆ เหงาๆดี

Recommend